Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Een dag na de veldslag op het Museumplein: ‘Covid = nep’

PlusMaarten Moll

Ik reed naar het slagveld.

Het Museumplein, een dag na de veldslag tussen betogers, die protesteerden tegen het kabinet-Rutte en de coronaregels, en de politie. Ontzettend mosterd na de maaltijd, zo’n expeditie, maar ik wilde zien wat er nog aan de betoging herinnerde. Er is toch iets wat aantrekt in rokende puinhopen.

Er zijn mensen die plekken fotograferen waar iets verschrikkelijks is gebeurd, en er dan iets gewichtigs bij schrijven. Of mensen die uit een soort sensatielust op die plekken gaan kijken.

Zo stond ik in december een dag na het drillrapsteekincident in de Albert Heijn in de Watergraafsmeer bij het ijs. Het zag eruit als alle dagen. Ik voelde me een ramptoerist (en ik kocht ook nog eens geen ijs).

Bijna niets op het plein herinnerde aan wat er was gebeurd. Niks geen rokende puinhopen. (Wat had ik dan verwacht? Dampende kadavers van gesneuvelde paarden? Nog kermende, op de grond liggende demonstranten? Barricades en gesloopte politieauto’s?)

Een paard met een politieagent erop sjokte het plein af.

Er werd gebasketbald.

Ik zag plassen water. Borden met daarop ‘Hou afstand, ook bij drukte’. (Gezien de beelden van de ongeregeldheden was dat de demonstranten niet helemaal gelukt.)

Een sportklasje deed oefeningen op muziek bij het Stedelijk.

Een man met een zak voetballen over zijn schouder kwam aanlopen, twee jongetjes in zijn kielzog. Ze stapten over diepe bandensporen heen richting een schoon stuk gras.

“Hier?” zei de man. De jongetjes knikten.

Die bandensporen waren van de ME-busjes die een dag eerder het plein op waren gereden. Als je dat niet wist, zou je kunnen denken dat de verveling de een of andere malloot met zijn auto te veel was geworden.

Verderop zag ik wel een aandenken aan de demonstratie. Vandalen, zeg maar imbecielen, hadden de nieuwbouw van het Van Gogh Museum besmeurd met twee leuzen.

‘Vrijheid!’

‘Covid = nep’.

In groene spuitbusverf.

Een kwestie van tijd voordat gemeentereinigers dat weer van de gevel hebben gepoetst.

Vervreemdend was de leegte op de vlakte. De afwezigheid van toeristen op het plein en bij de musea voelde bijna angstaanjagend.

Wat zag ik eigenlijk meer dan een plein waar elke dag de geschiedenis overheen waaide?

(Ik stond er met mijn broers toen op een groot scherm een optreden van Bowie en Tin Machine in Paradiso live werd uitgezonden. En ook in 1988, toen we eindelijk een voetbalbeker hadden gewonnen.)

Hoeveel demonstraties zijn er niet geweest waarvan we niets meer weten?

De kraampjes vlak bij het Rijks maakten reclame.

‘Great coffee’.

‘Fabulous Handmade Soup’.

Daar is altijd behoefte aan.

In de verte zag ik de twee jongetjes lachend achter een bal aan rennen. Ze verjoegen de laatste schimmen van de demonstranten van gisteren.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden