Theodor HolmanBeeld Artur Krynicki

Een beschieting is bedreigend én complimenteus

PlusTheodor Holman

Gistermorgen liet ik ons vlooientapijtje uit en zag ik in de Falckstraat politie­auto’s, rode linten en grote camera’s en wat denk je dan?

Een filmset!

Ik ging al op zoek naar de catering, daar kun je namelijk als bezoek altijd wel een lekkere koffie en een topbroodje krijgen, want laat u niets wijsmaken: acteurs worden in Nederland door onze mobiele keukens verwend.

Maar het was een crime scene. Het pand van advocatenkantoor Jan-Hein Kuijpers was beschoten.

Journalisten wilden iets op beeld hebben, anders dan een stom gaatje in het raam. Eén van hen die een voxpopje (stem des volks) moest halen, zei tegen mij: “Ik ken u ergens van.”

Waarop ik zoals altijd antwoordde, tot grote gêne van mijn hond: “Zaten wij samen niet in de Bijlmerbajes?”

De journalist dacht lang na, haalde toen zijn schouders op en zei: “Ik zat er maar zes maanden.”

Dat vond ik leuk, maar desondanks moest ik hem teleurstellen, want ik wilde niks zeggen.

Toch is de beschieting een ernstige zaak. Zij is bedreigend, maar ook complimenteus. Blijkbaar doe je iets zo goed, dat iemand vindt dat je uit de weg moet worden geruimd.

De Falckstraat wordt ook wel ‘de advocatenstraat’ genoemd. Aan de overkant van het kantoor van Kuijpers zit bijvoorbeeld het kantoor van de weledelgestrenge meester Ficq en haar partners, u weet wel, die lui die na kantoor altijd gaan borrelen in een talkshow. 

Je zou toch zeggen dat men de boel met honderd camera’s goed heeft beveiligd en kogelwerend glas heeft laten zetten. Ik bedoel: kijken die advocaten geen Amerikaanse advocatenseries? En na de moord op hun collega Derk Wiersum.

Nu weet ik ook wel dat het hoogstwaarschijnlijk een paar negen- en tienjarige jongens zijn geweest die voor een paar leuke sneakers met lampjes op de hiel op het kantoor hebben geschoten, maar je zou toch zeggen dat ze die kinderen zo te pakken moeten hebben. Blijkbaar niet.

“Heb jij wat gezien?” vroeg een buurvrouw die weet dat ik de hond ’s avonds laat uitlaat.

Nee. Ik zag het leuke meisje met Sammie (een grappig keffertje dat altijd in mijn schoen wil bijten), de bekende buurtalcoholist met hondje Bavink en het bejaardenechtpaar met Xerxes waarvan ik een half jaar heb gedacht dat hij Zes heette, wat ik ook al een leuke naam vond. Geen verdachte figuren.

Maar had ik verdachte figuren gezien, dan zou ik zeker anderhalve meter afstand hebben gehouden.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden