Thomas Acda

Een beroemd spreekwoord zegt dat ­brutalen de halve wereld hebben

Thomas Acda Beeld Wolff

Het was niet eens druk op het terras. Je zou toch denken dat met deze hitte iedereen wel een verfrissing zou kunnen gebruiken, maar de meeste mensen haastten zich naar huis om voor de open koelkastdeur met het hele gezin te gaan zitten wachten op oktober.

De drie mannen, van wie er een wijselijk in de schaduwrijke deuropening bleef staan, dronken alleen. Maakte hun niet uit. De schaduwstaander wel iets - hij was de ober en om de omzet van zijn baas niet al te laag te laten uitvallen nam hij ook maar af en toe een pilsje. Hart voor de zaak.

Ze bespraken het parkeergedrag van een schilder. Hij was tegen het verkeer in gereden en pal voor het terras had hij zijn auto stilgezet om op zijn gemak bussen verf bij een boom te kwakken.

"Een beroemd spreekwoord zegt dat ­brutalen de halve wereld hebben." En een slok.

"Ik denk wel meer. Zijzelf denken dat ook, zo te zien." Een glimlach en een proost.

De ober knikte. "Hebben wij anderen toch de andere helft."

Wij anderen knikten.

De schilder keek op. "Zitten jullie mijn te bespreken, uileballen?" Hij keek boos.

"Kijk, het vervelende van Brutalen is dat ze met de halve wereld vaak geen genoegen nemen, ook al zijn ze met niet zo heel veel dat ze echt een hele halve wereld ­nodig hebben.''

Precies, knikten zijn makkers.

"Het gaat hun uiteraard juist om jouw ­beschaafde deeltje. Dat andere deel hadden ze al," vervolgde de spreker.

De schilder wist nu zeker dat het over hem ging. Hij wilde oversteken, maar een vrouw van driehoog onderbrak hem in zijn pas.

"Dat moet naar het chemisch, bij het zwembad!"

Schilder is van zijn à propos, maar herstelt snel: "Bemoei je d'r niet mee, mens! Ga uien snijen!"

Ik, op de hoek met een leeg glas - maar ik paste er wel voor om de ober daarop attent te maken - begreep de uitdrukking niet. De opsteller van het gesprek ook niet. Hij kwam beschaafd overeind.

Het was de schrijver, zag ik nu. Aardige man. Dan was de vrouw daarboven Lowiese, zijn vrouw, en waren nu de rapen gaar, om maar een ander spreekwoord aan te halen.

De schilder, tot voor kort een Brutale, koos er ook een. Iets met eieren en geld. Hij pakte alle blikken in één haal op, smeet ze achter in zijn bus en reed weg.

"Irritant, die Brutalen," zei de schrijver en hij knikte naar zijn vrouw, boven, terwijl hij weer terugliep.

Nu was het tijd voor een rondje.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden