Plus Column

Een beginnend snorretje en een gigantische afro

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Voor mijn vriend had ik een draadloos toetsenbord op Marktplaats gezet. Een klein ­apparaat van bamboe met het herkenbare, maar niet originele design van Apple. Typisch ­hipsterspeelgoed. Het lag twee jaar ongebruikt in huis - dat hippe bamboe typte bij nader inzien toch niet zo lekker - maar nu was hij er dan eindelijk aan toe om het hebbeding te verkopen.

Al snel volgde een bod. Ene Nathan had er 25 euro voor over. En hij wilde het toetsenbord graag 'persoonlijk ophalen'. Tuurlijk, geen ­probleem.

De bel ging. Met het toetsenbord in de originele verpakking in mijn handen deed ik open. ­Nathan bleek een jongen met een beginnend snorretje en een gigantische afro. Enigszins ­bezweet stond hij op de stoep.

"Ben jij Nathan, van Marktplaats?"

"Ja," zei hij, "ik was wat eerder uit school dus ik ben meteen gekomen. Ik hoop dat dat geen probleem is?"

"Nee hoor," zei ik, "ik zat achter de computer."

"Gelukkig, mag ik 'm eerst even proberen?" vroeg hij terwijl hij naar het bamboespeeltje wees.

Natuurlijk mocht dat. Ik liet de afro en de jongen binnen en ging ze voor de trap op. In de eetkamer zette hij zijn zware rugzak met een bonk op tafel. Ik keek naar het vieze en versleten ding en toen naar de tafel. Ik besloot niets te zeggen, de deal was nog niet rond.

"Ga maar zitten, hoor."

"Eh, ja, eerst even mijn computer," zei hij terwijl hij aan de rits van zijn tas sjorde. Terwijl hij het ding heen en weer bewoog ontstond er een gat in de rits. De jongen begon nog meer te zweten.

"Je mag mijn computer gebruiken..." zei ik.

"Nee, dank je, ik heb 'm bijna." Om me af te leiden begon hij maar te vertellen dat hij producer is. Hiphop, maakte hij. Hij werkte met een groot scherm dat hij hoog geplaatst heeft en daarom had ie een los toetsenbord nodig. "Ik wil er een zonder numeriek deel. Dat schijnt beter te zijn voor mijn tennisarm, zegt mijn fysiotherapeut."

Toen hij zijn laptop eindelijk bevrijd had, reikte ik het witte Applekabeltje aan. "Die mag je houden," zei ik alsof de koop al gesloten was. Maar niets was minder waar. De jongen typte en typte, maar de computer gaf geen sjoege. Op mijn laptop was het al niet veel beter.

"Sorry, maar ik ga hem niet kopen. Hij doet het gewoon niet."

Ik snapte er niets van, maar er zat niets anders op dan mijn excuses aan te bieden.

"Niks aan te doen," zei de jongen. "Gelukkig kun je bamboe goed recyclen."

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? yasmina@parool.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden