Marjolijn de CocqBeeld Artur Krynicki

Een beetje meer van die stilte nog, ik doe het ervoor

PlusMarjolijn de Cocq

Toen Josje Silvius twee jaar oud was, werd De Stilte voorgoed doorbroken. Haar vader, die had verklaard dat thuiswerken de standaard zou blijven, was al eerder aan het werk gegaan. Maar haar moeder wil niet meer onder de mensen zijn. De Stilte was haar zo lief geworden dat ze de aanwezigheid van anderen nog amper verdragen kon.

Dat is de premisse van De Stilte, de kleine, actuele nieuwe roman van Sarah Sluimer die is verschenen bij uitgeverij Pluim. En hoe blij ik ook ben dat ik weer af en toe naar de redactie mag, dat culturele instellingen weer opengaan en dat ik deze week uit dineren mocht om iets te vieren, ik herken mezelf wel een beetje in de moeder van Josje Silvius.

De grootste shock was er toen we na die lange ingetogen en opgesloten maanden besloten toch op vakantie te gaan. Een overnachtingsplek was geboekt in Honfleur, aan de Normandische kust. De wegen waren rustig geweest, amper een Nederlands kenteken gezien op de Franse wegen. Maar toen reden we Honfleur binnen: overvolle parkeerplaatsen, afgeladen terrassen, en overal, overal mensen. Sommigen met mondkapje, de meesten niet, en van afstand geen sprake. Un bordel!

Ik wist niet hoe over de keitjes van de oude haven te laveren. Na al die tijd dat hun land dicht had gezeten, mochten de Fransen juist nu weer de straat op en moest Quatorze Juillet worden gevierd. Ik voelde me een marsmannetje. Ik wilde wel naar buiten, maar ik wilde vooral naar binnen.

De moeder van Josje Silvius wil ook haar dochter liefst binnenhouden. Die reflex heb ik nu de school van mijn dertienjarige zoon een bezoek aam de Efteling aankondigt. Tweede en derde klassen, in bussen, mondkapjes op. Beloning voor de maanden thuisonderwijs. Gelukkig heb ik een zoon die niet van pretparken houdt, dus voor hem is het geen straf dat ik de school laat weten dat ik hem thuishoud omdat ik zo’n uitstapje, beschaafd gezegd, nogal prematuur vind.

(Minder beschaafd: Wat De Fok!)

Sluimer zet de consequenties van De Stilte op scherp en schetst een wereld waarin kunst een laatste privilege is geworden voor wie het kan betalen, de vervolmaking van het gezonde lichaam vooropstaat en er simpelweg geen geld meer is om ouderen, zwakkeren, zieken en armen in leven te houden. Controle, structuur, nieuwe moraal, zuiverheidsapostelen versus libertariërs.

Je mag het niet hopen. Maar een beetje meer van die stilte nog, ik doe het ervoor. En kan deze echt voor altijd wegblijven? ‘Mensen gaven elkaar ooit drie natte zoenen, ook als ze elkaar niet kenden.’ 

Reageren? m.decocq@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden