Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Marjolein van Damme
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Marjolein van Damme

Een bebloede badkamer schoonmaken stond niet op de planning

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Om kwart voor vijf ’s ochtends ging mijn telefoon. Er had een suïcidepoging plaatsgevonden in een high intensive care (HIC), een gesloten, klinische voorziening. Ik had er nooit eerder van gehoord, maar begreep dat de HIC kortdurend klinische, intensieve zorg aanbiedt aan mensen die in ernstige psychische nood verkeren.

We spraken af dat we om negen uur zouden starten zodat de andere patiënten niet wakker gemaakt zouden worden door onze reinigingswerkzaamheden. Ik probeerde nog een paar uur slaap te pakken, maar het lukte me niet om weer in slaap te vallen.

Zodra ik de telefoon had neergelegd, begon mijn lichaam met het aanmaken van adrenaline. Het werd geleidelijk steeds heftiger. Alsof ik in een achtbaan zat die langzaam naar het hoogste punt werd getakeld om daar vervolgens een paar seconden stil te staan voor de vrije val.

Eenmaal bij de locatie aangekomen viel me direct de met bloed gevulde wastafel op. Er was een verstopping en die zou ik moeten verhelpen. Pff, zei ik zachtjes. De gedachte dat ik de volle wasbak over een paar minuten zou moeten gaan ontstoppen, gaf me kippenvel.

Bij nadere inspectie zag ik dat de verstopping werd veroorzaakt door grote bloedklonters die de afvoerstop bedekten. Naast de kraan lag een met bloed doordrenkt washandje, een roze scheermes, een snijblad dat in tweeën was gebroken en een tandenborstel.

Ik pakte de tandenborstel op en begon lichtjes over de afvoerstop heen te wrijven in de hoop dat zo de verstopping verholpen zou worden. Tevergeefs. De verstopping zat waarschijnlijk in de sifon eronder.

Omdat de hele badkamer besmeurd was met bloed deed ik niet eens de moeite om een emmer onder de wasbak te zetten. Alles zou toch schoongemaakt moeten worden. Ik schroefde de sifon los en de gehele inhoud van de wasbak kwam naar beneden. ‘Klots, klots, klots’ was het enige dat ik hoorde. Nadat ik de sifon had teruggeschroefd, liep de afvoer weer deftig door. Gelukkig.

Nu had ik een schoon waterpunt vanwaaruit ik kalmpjes de hele badkamer kon afgaan. Binnen de kortste keren was die weer spic en span. Ik dronk voor vertrek nog een kop thee met de aanwezige medewerkers, waarna ik terug naar huis sjeesde om me om te kleden.

Het was ten slotte weekend. Een bebloede badkamer schoonmaken stond daarom eigenlijk niet op de planning. Wat wel op de planning stond, was een kinderverjaardag.

Praten over zelfmoordgedachten kan met 113 Zelfmoordpreventie via chat op 113.nl of telefonisch via 0800-0113 (gratis) of 113 (gebruikelijke telefoonkosten).

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden