null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Een avondklok betekent ook de kans op een verzetje

PlusErik Jan Harmens

Misschien ben ik de enige, maar ik hoop op de invoering van een avondklok. Het zou voor het eerst zijn dat het kabinet een maatregel durft te nemen waar de mensen echt van gaan steigeren, zeker die met een autoriteitsprobleem. Zoals we inmiddels weten zijn dat er velen. “Wie denk je wel niet dat je bent dat je mij binnenshuis kunt houden?!” zullen ze brullen en Mark Rutte kan antwoorden: “Ik ben de baas van het land en een avondklok is nodig om de pandemie het hoofd te bieden. Binnen blijven dus.”

De corona-uitbraak is een megacrisis, laten we ons daar eindelijk ook eens naar gedragen. Ik ben helemaal klaar met al die ‘serieuze waarschuwingen’ en ‘dwingende adviezen’ die ik de afgelopen tien maanden heb moeten aanhoren. Pappen en nathouden om toch vooral maar niet de lont in het kruit te steken. Blijf thuis, zegt de premier steeds. Blijf thuis, ‘tenzij het echt niet anders kan’. Vanwege dat toevoeginkje staan de uitvalswegen rondom mijn dorp elke ochtend vol met forenzen. Ik kan het de mensen onmogelijk kwalijk nemen, de optie wordt ze op een presenteerblaadje aangereikt. Als de situatie echt zo ernstig is als men zegt en een mutatie kan leiden tot een waar armageddon, zeg dan nu wat er móét gebeuren. Zeg: ‘Blijf thuis’, zonder toevoeginkje. Dan staan de uitvalswegen rondom mijn dorp niet meer vol. Iedereen blijft thuis en wie het niet doet krijgt een boete. ­Helder.

Als het uur U is aangebroken, wil ik dat voelen. Verbied mij iets, leg mij iets op, bijvoorbeeld dat ik na tienen ’s avonds niet meer naar buiten mag. Laat desnoods elke avond de sirenes klinken, oorlogje spelen is goed voor het gevoel van urgentie. Daarna laten we op alle zenders het Wilhelmus horen, voor het broodnodige wij-gevoel. Allemaal meezingen, hand op de borst. Eén team, één taak, ik verlang ernaar. Een avondklok betekent ook de kans op een verzetje, bijvoorbeeld midden in de nacht in je pyjama door het steegje achter je huis gaan rennen. ­Niemand heeft me gezien, maar volgens mij hoorde ik voetstappen. Snel naar binnen, onder de dekens, doe alsof je slaapt. De adrenaline ­gierend door je aderen, je leeft!

Nu het einde van de verspreiding van het virus nog niet in zicht is, maar wel dichterbij komt, is het nog niet te laat om één keer echt in te grijpen. Acht uur van de dag verplicht binnenblijven. Doen we gezellig een bordspel of gaan we met de kippen op stok, het laatste met als onvermijdelijk gevolg een geboortegolf. Over tien jaar vertellen we onze kinderen dat het echt heftig was, die coronacrisis. We moesten zelfs binnenblijven en dat deden we ook. Want het móést.

Erik Jan Harmens (1970) is schrijver en dichter. Hij schrijft elke week een column over prikkels en andere zaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden