Massih Hutak Beeld Artur Krynicki

Een avond zonder plannen of agenda

Plus Massih Hutak

We beginnen met dumplings in de Leidsestraat. Eten, verder zijn er geen plannen of agenda’s vandaag. Sterker nog, we hebben beiden alle afspraken afgezegd, behalve deze afspraak, waarvan we allebei niet weten wat we eigenlijk gaan doen. En dat is verdomde bevrijdend.

Heel even lijkt het me een goed idee om een foto te maken van het menu en het op Instagram te posten met de tekst: ‘Wat ik eigenlijk doe als ik zeg dat ik druk ben’, maar ik mag niet liegen.

Terwijl de jasmijnthee rijkelijk vloeit, vragen we ons hardop af waarom we dit niet vaker doen. Vriendschappen moeten gedomineerd worden door dit soort middagen, denk ik. Hij beaamt dat. Maar gelukkig is de tafel gedekt met veel te lekker eten om ons druk te maken over wat zou moeten en wat had gekund.

We schelen in theorie bijna twintig jaar maar qua gevoel zijn we twee jongetjes van zestien die in hun enthousiasme soms intimiderend kunnen zijn voor hun dierbaren. Decadent tafelen maakt het klagen over de wereld een stuk draagzamer.

Na het eten besluiten we om één drankje te doen in De Balie en één drankje in de Stadsschouwburg. Terwijl ik mijn cola opdrink, kijk ik naar een portret van Jeroen Willems en besef de tragiek van mijn leven: de allermooiste zinnen die ik ooit ga schrijven, zullen nooit door Jeroen Willems worden uitgesproken.

Op de wc word ik herkend door een oudere dame die mijn stukken graag leest en altijd al eens had willen mailen.

Dan besluiten we richting Toomler te gaan. We lopen vanaf het Museumplein richting het Hilton hotel. Bij het Concert­gebouw twijfelen we even of we naar binnen moeten gaan. Zo’n avond is het. Nee, we gaan toch gewoon naar het comedycafé, waar het open podium is en waar we dus nog meer dan normaal géén idee hebben wat we kunnen verwachten.

We lachen een paar keer héél hard. Daarna lopen we terug naar het Museumplein en zien bij het Concertgebouw allemaal mensen staan die hiphop uitstralen. Blijkt er een tribute avond te zijn geweest voor NWA.

Er haken ineens allemaal mensen aan en ik ga nog meer cola drinken in de Social Club op Leidse. Iemand schreeuwt door Burna Boy heen dat ie zulke reggaemuziek echt fijn vindt. Dit is onze cue. We moeten naar De Duivel.

Ik heb talloze open mic-avonden en talentenjachten gedaan in café De Duivel. De Duivel is de enige constante in m’n leven, zegt hij. Ik denk diep na en sluit me erbij aan. Niets in Amsterdam is zo consequent en betrouwbaar als De Duivel. Niets.

Ik kom mijn oude buurjongen tegen, van wie ik jaren dacht dat ie niet meer leefde en hij begint op te sommen wie van de jongens met wie we zijn opgegroeid niet meer leven.

Daar houdt de avond op. We geven elkaar een knuffel en gaan ieder op weg naar huis. Waar ik besef dat ik nog een column moet schrijven. Shit.

Rapper en schrijver Massih Hutak (28) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden