Theodor Holman Beeld Artur Krynicki

Een avond op kroegentocht door de onderwereld

Plus Theodor Holman

Verkleed als rat daalde ik gisteren af in de onderwereld. Eerst ging ik naar café De Geldautomaat, waarvan de bar bestaat uit wat gebruikte gasflessen. Er heerste daar een opgewonden sfeer.

“Hee Ratje, ken je die van die agenten die naar een kraak gingen? Ze gingen niet, want ze waren er niet… Hahaha!”

Ik begreep hem niet, maar ik lachte ratachtig mee.

Een paar matties namen me toen mee naar café De Liquidatie, u weet wel, waar ze al die afgehakte hoofden aan de muur hebben hangen.

Via een Skypeverbinding met een mooi eiland zag ik de heer T. Hij liet zich lekker verwennen door wat hoeren en zei: “Jullie hebben toch wel al allemaal champagne, hè? Ik betaal!”

Ik hoorde wat jongens enkele plannen maken. Ze zeiden: “Wat een vrijheid wordt ons nu geboden, hè?”

Met een paar andere ratten ging ik naar café Halsema. Dat kent u wel, dat is dat café waar de onderwereld altijd feest viert als er iets te vieren valt. Het is daar dus elke dag feest. Er werden nu Guccitasjes aan de jeugd (gemiddeld 12 jaar) uitgedeeld en de ouderen (17 jaar) kregen uzi’s en kalasjnikovs.

Er klonk een rap. “Politie­bureaus beperkt open/ overal vrij naar binnen geslopen/ alles gratis, hoeft niets meer te kopen/ lekker verdienen aan de dope.” (De jongen die het zong zal binnenkort wel uitgenodigd worden om een liedje te zingen bij DWDD.)

Nadat we allemaal wat zakjes coke hadden gekregen, plus weer een fles champagne, gingen we naar café De Advocaten. U weet wel, dat café waar al die bekende advocaten en de onderwereld vrolijk bij elkaar zitten. Samen met enkele televisiepresentatoren. De advocaten probeerden de zware jongens uit te leggen wat de zin ‘capaciteitsproblemen bij de Amsterdamse politie’ precies betekende, alsook het begrip ‘structureel tekort’.

“Is dat goed of slecht voor ons?” vroeg een zwaar indi­vidu.

“Goed,” zei de advocaat.

Achter in het café werden wat vrouwen verkracht, wat winkeliers gegijzeld en de buit verdeeld van wat sommige jongens van oude vrouwtjes hadden weten te pikken. Kruimelwerk, zeg maar.

“Weet je zeker dat de politie hier niets aan kan doen?” vroeg een jongeman.

“Die komt echt niet,” zei de advocaat.

Ten slotte gingen we naar café Den Balck voor den Oogen.

Daar zat een geblinddoekte vrouw, gewurgd met de kettingen van de weegschaal die naast haar lag.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden