PlusColumn

Een amokmaker in de stad? 'Zeker geen eskimo'

Patrick MeershoekBeeld Maarten Steenvoort

Bij de kleine krant in de provinciestad waar ik lang geleden mijn eerste stappen als journalist zette, was het nog de gewoonte om ­elke ochtend een verslaggever met een schrijfblokje op pad te sturen voor het ophalen van het laatste politienieuws.

Dat werd voorgedragen op een kamertje in het politiebureau uit een groot boek, door een diender op leeftijd die op enig ­moment tijdens de uitoefening van zijn moeilijke vak het laatste restje optimisme en levenslust had ingeruild voor cynisme in de meest ernstige vorm.

Op verzoek van de korpsleiding sleet hij zijn laatste jaren in uniform op het bureau, ogenschijnlijk zeer tegen zijn zin. Het was in elk geval moeilijk vast te stellen aan wie de man een grotere hekel had: het schorriemorrie dat de stad onveilig maakte of de journalisten die hem elke ochtend kwamen opzoeken.

Opvallend in de aanpak van de nieuwslezer was dat hij bij elk bericht ongevraagd de herkomst van de overtreder noemde. Dat waren vaak Marokkaanse jongens, die door de agent echter steevast werden aangeduid als Noord-Afrikaan, voormalige ­bewoner van de Rif of gewaardeerd lid van onze nog steeds groeiende migrantengemeenschap.

De redactie worstelde met de materie. Het was een feit dat de Marokkaanse jongens een ­onevenredig groot aandeel hadden in de narigheid op straat, maar met een dagelijks wijzende vinger in hun richting deden we alle welwillende Marokkanen in de stad ook geen recht.

Dat leidde er onder meer toe dat we, zoekend naar de balans, grote verhalen schreven over dat briljante Marokkaanse meisje dat met allemaal negens en tienen haar gymnasium had afgerond, en over de vaders die 's avonds in groepjes de straat op gingen om hun kinderen in de smiezen te houden.

Dertig jaar en een wolkenkrabber van onderzoeksrapporten en notities later zijn we feitelijk nog steeds niet veel verder. Afgezien van een enkele krant en aantal websites die precies lijken te weten uit welke hoek de kwade wind waait, worstelen de media nog onverminderd met die spanning tussen gewenste berichtgeving en ongewenste beeldvorming.

Ed van Thijn vertelde me eens hoe hij bij zijn eerste bezoek als burgemeester aan de Zeedijk bij de politie op de Warmoesstraat het smoelenboek met bekende boeven te zien kreeg.

De burgemeester stelde onthutst vast dat het allemaal donkere mensen waren, waarop de wachtcommandant op z'n Amsterdams opmerkte: "Sorry, burgemeester, maar ik kan er geen eskimo's van maken."

Achteraf was dat misschien wel een elegante oplossing geweest. Dat die vermoeide agent in zijn kamertje op het politiebureau ons eerst alle details van een autokraak of straatroof had gegeven om vervolgens af te sluiten met een cynisch: "Ik hoef jullie niet te vertellen dat het geen eskimo was." Zodat wij in de krant hadden kunnen schrijven: "Gevraagd om een signalement van de amokmaker antwoordde de getuige resoluut: zeker geen eskimo!"

Patrick Meershoek is verslaggever van Het Parool. Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden