James Worthy Beeld Agata Nowicka

‘Echte liefde is weten wanneer je van elkaar af moet blijven’

Plus James Worthy

“Waarom fietsen wij nooit hand in hand over het Koningsplein?” vraagt de man, terwijl hij naar twee verliefde studenten wijst die hand in hand over het Koningsplein fietsen.

“Wat?”

“Waarom kunnen wij dat niet?”

“Ik vind dat gewoon lastig.”

“Wat is er lastig aan genegenheid tonen?”

“Hand in hand fietsen heeft weinig met genegenheid te maken. Ik vind het vooral heel erg opschepperig. Kijk ze nou fietsen. Ze confronteren de hele stad met hun onmetelijke geluk. Ik trap er niet in. Het is niet echt.”

“Het is misschien niet echt, maar het is wel leuk. Net als monopolygeld.”

“Dat is precies waarom ik er niet tegen kan. Ze rekenen zichzelf rijk.”

“Ik vind het juist mooi. Mensen die hand in hand fietsen doen me altijd aan van die zoute rijen denken.”

“Die ouderwetse snoepjes?”

“Ja. Kijk ze nou fietsen. Ze kunnen niet van elkaar afblijven.”

“Nogmaals, ik geloof ze niet. Mijn vader en moeder waren vorige week dertig jaar met elkaar getrouwd. Echte liefde is weten wanneer je van elkaar af moet blijven. Alleen dan werkt het.”

“Je praat echt onzin, schat.”

“Nee, ik praat feiten. Maar wat vind je dan zo mooi aan stelletjes die hand in hand fietsen?”

“Die overgave. Gewoon. Tien mensenvingers in een driedubbele knoop. Die complete verknochtheid. Dat ze het loslaten hebben losgelaten.”

“Jij hebt in je jeugd echt veel te veel Disneyfilms gekeken.”

“Omdat ik simpelweg kan genieten van twee jonge mensen die van elkaar houden?”

“Wie zegt dat ze van elkaar houden? Kleine kinderen grijpen naar de hand van een ouder als ze bang zijn. Dat is wat je nu ziet: twee mensen die bang zijn.”

“Jij bent hier de enige die bang is. Die studenten zijn vrij. Ze durven te voelen.”

“Ik durf ook te voelen. Shit, ik voel misschien zelfs te veel. Ik zie dat stel fietsen en voel de pijn van alle een­zame fietsers. De pijn van alle mensen in deze stad die alleen maar een stuur hebben om vast te houden.”

Ze wijst naar een oude man die in zijn eentje voorbijfietst. Twee handen op een stuur. Een fietsbel zonder bovenkant.

“Maar dat is toch niet eerlijk? Die studenten hoeven hun vlinders toch niet te ontvleugelen, omdat er ook mensen in deze stad wonen die geen vlindertuin ter hoogte van de navel hebben zitten?”

“Pauwen zijn het mooist als ze helemaal niemand meer willen imponeren.”

“Jij hebt in je jeugd echt veel te weinig Disneyfilms gekeken,” zegt de man.

Ze lopen naar hun fietsen toe en rollen niet veel later de gracht op. Niet naast elkaar, maar achter elkaar.

Niemand kan zien dat ze gelukkig zijn.

En dit maakt haar enorm gelukkig.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden