Johan Fretz. Beeld Artur Krynicki
Johan Fretz.Beeld Artur Krynicki

Echte gelijkwaardigheid begint met serieuze kritiek leveren

PlusJohan Fretz

Johan Fretz

De Telegraaf onthulde dat wethouder Rutger Groot Wassink had gepoogd persvragen over een onderzoek naar antihomogeweld af te houden. Hij had het rapport bovendien pas tijdens het zomerreces naar de raad gestuurd, terwijl het al in februari klaar was. Zou dit iets te maken hebben met het feit dat uit het onderzoek bleek dat Amsterdamse slachtoffers van antihomogeweld vaak vertellen dat hun belagers een niet-westerse achtergrond hebben? Flauwekul, aldus Groot Wassink. Maar uit het verhaal van De Telegraaf blijkt dat er achter de schermen wel degelijk paniek uitbrak. Publiceren tijdens een reces, vragen afhouden, vertragen: beproefde methodes om het maar niet te hoeven hebben over gevoelige onderwerpen. Het is natuurlijk veel leuker om als diversiteitswethouder de hele tijd de woorden ‘inclusiviteit’, ‘diversiteit’ en ‘representatie’ in een andere volgorde op te lepelen en daarvoor applaus te ontvangen.

Wat zich hier openbaart, is de eeuwige kramp waarin veel linkse politici schieten bij dit thema. In hun angst racistisch rechts de wind in de rug te geven, zoeken ze hun toevlucht in een extreem betuttelende United Colors of Benetton-instelling, waarin de allochtoon te zielig wordt bevonden om met kritiek om te gaan, omdat hij het al zo moeilijk heeft. Wat in die grondhouding doorklinkt is – oh ironie – exact wat men meent te bestrijden: de behoefte om een simplistische tweestrijd tussen Goed en Kwaad in stand te houden, die ware progressie en emancipatie in de weg staat.

Het is geen geheim dat binnen niet-westerse, islamitische gemeenschappen flink wat antihomosentiment rondwaart, en dat de gelijkwaardige positie van vrouwen die hun leven in volledige autonomie en (seksuele) vrijheid wensen te leven, ook nogal onder druk staat. Dat radicaal rechts die feiten misbruikt voor de eigen agenda en zelf ook homo- en vrouwonvriendelijk is, doet daar niets aan af. Je hoeft maar een blik te werpen op de emmers stront die collega Lale Gül dagelijks over zich krijgt uitgestort, om te begrijpen dat deze mechanismen in elk geval niet worden opgelost door gevoelige rapporten weg te moffelen en vervolgens aan je voorlichters te appen: ‘Zeg maar dat ik op vakantie ben.’

Zelf werd ik recent door een bevriende Menavrouw ook bekritiseerd op dit onderwerp, vanwege mijn Meilandjes-column. Haar punt: óók dat ik weer reageer op hoofddoekkritiek, draagt bij aan simplificering, aan het reproduceren van het grijsgedraaide, eendimensionale integratiedebat, het frame van de zielige (conservatieve) moslim versus de boze racist. Terecht: goedbedoeld maar platgeslagen antiracisme draagt schadelijk bij aan de blijvende onzichtbaarheid van juist de progressieve, seculiere, vrijzinnige Menavrouw, die binnen de eigen gemeenschap met gif en geweld wordt tegengewerkt.

Alleen een duale benadering biedt perspectief. Als je mensen met een migratieachtergrond als gelijkwaardige Nederlanders wilt behandelen, is het ook noodzakelijk dat je serieuze, gegronde kritiek kunt leveren op de giftigheid van bepaalde tendensen binnen gemeenschappen. Doe je dat niet, dan ben je feitelijk even cynisch als degene die je meent te bestrijden. Met zijn voorspelbare kramp bewijst Groot Wassink links daarom een heel slechte dienst.

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij schrijft elke zaterdag een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden