Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Echt iets voor jou

PlusBabs Gons

Babs Gons

“Het zal je mooi staan.” Ik kijk op en zie twee oudere mannen die me vrolijk toelachen. Ze staan naast het kraampje vol met kleurige en rekbare kledingstukken op de markt op het Anton de Komplein. Even weet ik niet wat ze bedoelen maar dan zie ik dat ik een panterlegging met aangenaaid korset in een maatje petit in mijn handen hou. Ik laat het veel te smalle kledingstuk los en lach terug.

“Nee,” zeg ik, “die pas ik niet hoor.” “Ga je toch gewoon een rondje lopen,” adviseert de andere man. We lachen er alle drie om. Was het maar zo simpel, gewoon een rondje lopen. Een paar maten teruglopen, het verleden in. Achterliggende jaren in, waarin ik heel graag een strakke panterlegging met wijde pijpen droeg.

Even verderop in een grote kledingzaak in het winkelcentrum hou ik een paar knalgele sandalen vast. Ik ben niet van plan ze te kopen, ik wil gewoon even het zachte leer voelen. “Past bij jou,” meent de verkoper, “staat ook goed bij je vest.” Ik knik. “En nu afgeprijsd naar 49 euro,” zegt de verkoper. “Je hebt het er zo uit,” vervolgt hij. “Wanneer heb je het er eigenlijk uit?” vraag ik hem. Hij kijkt me vragend aan. “Je hebt het er zo uit voor die prijs,” zegt hij nog een keer.

Hoe weet ik dat je het eruit hebt? vraag ik mezelf dan maar. Honderd keer dragen? Hoeveel wandelingen moet ik maken voordat ik het eruit heb? Hoeveel schuift een nacht dansen? Misschien kan het er voortaan bij staan; bij normaal gebruik heeft u het binnen drie maanden eruit.

“Echt iets voor jou!” Een winkelbediende danst mijn blikveld in en wijst naar het oranje gewaad wat ik in mijn handen heb. Ik denk aan alle dingen die mee naar huis zijn gegaan omdat ze ‘echt iets voor mij waren’. Nee, besluit ik, ik hou niet zo van oranje en blij met mezelf dat ik me aan mijn voornemen om niets te kopen hou, hang ik het gewaad snel terug.

“Dit is niets voor jou, mama.” Als ik me omdraai zie ik nog net hoe een vrouw van mijn leeftijd een gele fluorescerende jurk met franjes uit de handen van een oudere dame trekt. “Als je zo de straat op gaat, ga ik niet met je mee. Daar ben je veel te oud voor!” De moeder schenkt me een klein lachje en verdwijnt met een donkerblauwe hooggesloten jurk, die haar dochter haar in de handen duwt, een pashokje in.

Ik denk haar in het stalletje op de markt, tussen de panterleggings met de fluorescerende jurk in haar handen, waar de oudere mannen haar vast hadden verteld dat het haar mooi zou staan.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden