Plus Column

'Dus jij wil een happy ending'

Ellen Dikker Beeld Wolff

Kerstvakantie. Twee weken niks. Geen school, geen Ajax, helemaal niks. We verdwijnen in een landerige leegte waarin de dagen zich moeiteloos aaneen rijgen en de pyjama alleen uitgaat voor een dinertje hier of daar.

De koelkast vol, een matras in de kamer, Netflix op tv en chillen maar. Nou ja, en een keertje zwemmen, schaatsen, Tunfun, bioscoop en kerstwintercircus, want onze kinderen leven nou eenmaal in Pretpark Nederland dus aan een basispakket vertier ontkomen we niet. Maar we houden het relatief rustig.

Ergens in de tweede week, we hangen ­gezamenlijk voor de zoveelste Disneyfilm verzucht mijn zoontje ineens: "Weet je wat ik wel zou willen?"

"Nee?" Ik pak een handje popcorn.
"Een Chinese massage."
Ik verslik me in mijn popcorn.
"Een wát?"
"Een Chinese massage."
"Hoe kom je daar nou bij?"
"Nou, mijn linkerschouder zit een beetje vast."

Ik begin het patroon te herkennen. Hij buffelt door tot hij vakantie heeft en zodra zijn lichaam ontspant, spelen er pijntjes op. Een zere lies, een gevoelige hiel of steken in zijn knie. Ik heb hetzelfde met optreden. Ik speel en ik speel tot ik een periode vrij heb en dan word ik ziek. Dus ik vind het nog niet eens een gek idee, zo'n massage.

Ik zeg: "Mmmm, een massage... Maar waarom wil je een Chinese?"
"Dat heb ik ergens gelezen. Dat dat het allerfijnst is."
Ik vraag me af waar hij dat gelezen heeft. Waarschijnlijk niet in de Donald Duck.
"Ik denk toch dat een gewone massage een beter idee is."
"Nee, ik wil een Chinese."

Hij lijkt nogal overtuigd van zijn zaak. Wil ik hem de schrik van zijn leven besparen, zal ik er iets over moeten zeggen.

"Dus jij wil een happy ending."
"Een happy ending? Wat is dat?"

Ik verzamel moed en leg mijn 11-jarige uit om welk lichaamsdeel het Chinese masseermeisje uiteindelijk haar handen vouwt.

"Iiiiiieuw!" gilt mijn zoontje. "Getver!" En hij haast zich te zeggen dat hij dan toch liever een gewone heeft.

Als ik een adres voor een kindermassage bij ons om de hoek vind waar ik gelijktijdig een stress reliefmassage kan krijgen, ben ik om. En zo beginnen moeder en zoon het nieuwe jaar naast elkaar op een massagebed. Het blijft me verrassen waar mijn voetballende zoon me brengt.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? e.dikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden