James Worthy Beeld Agata Nowicka

'Dus ik ben een Zaandam? En wat ben jij dan?'

Column

"Ik voel gewoon niets meer als ik naar je kijk," zegt ze.

"Dan moet je je ogen dichtdoen."

"Dit is een serieus gesprek. Waarom maak jij overal een grapje van?"

"Toen je me net leerde kennen, vond je dat een schattige eigenschap. Je noemde me zelfs luchtig en een ­eeuwige optimist."

"Ik weet ook niet wat me bezielde. Ik zei gewoon wat mijn hart me influisterde. Want dat is wat een mens moet doen. Dat leren we. Om naar ons hart te luisteren."

"Heeft je hart je voorgelogen?"

"Nee, maar het hart maakt bergen van heuvels en mammoeten van mieren. Ik voelde iets voor je, laat daar geen misverstand over bestaan, maar mijn hart heeft overduidelijk weer eens een Amsterdam van een Zaandam geprobeerd te maken."

"Dus ik ben een Zaandam? En wat ben jij dan?"

"Minimaal een Buenos Aires."

"Haha. Ik houd van je, maar je bent maximaal een ­IJmuiden. Sinds wanneer voel je eigenlijk niets meer?"

"Sinds de verjaardag van David. Weet je nog? Het was heel druk en er lag een hoge jassenstapel op zijn bed. We wilden naar huis. Ik zocht naar onze jassen. Jouw jas vond ik al vrij snel, maar die van mij kon ik nergens vinden. Dus ik zocht en ik zocht. Na een tijdje was ik ­helemaal klaar met zoeken en toen heb ik maar een jas van iemand anders gepakt. Een minder mooie jas dan mijn eigen jas, maar wel een jas. Jij bent die jas."

"Wow, bedankt. Die komt op mijn grafsteen. Hier ligt de jas van iemand anders."

"Zie je hoe je overal een grapje van maakt?"

"Nee, zie jij hoe je een relatie van twee jaar de grond in aan het bagatelliseren bent? Ik ga hier niet in mee. Je mag me dumpen, prima, maar waag het niet om de ­dagen die we deelden onbeduidender te maken dan ze waren."

"Daar heb je misschien een punt, maar hoe kleiner ik het maak, hoe minder ik hoef te voelen. Begrijp je dat?"

"Waarom komt jouw 'Begrijp je dat?' steevast na een intens begrijpelijke zin? En dan nog wat. Waarom dump je me in het aquarium van Artis? Je weet hoe graag ik hier kom. Nu moet ik elke keer aan ons einde denken als ik hier kom. Waarom? Waarom plaats je een standbeeld van jezelf voor de poorten van mijn favoriete ­dierentuin?"

"Ik wilde je gewoon laten zien dat er meer vissen in de zee zwemmen. En niet alleen in de zee. Nee, ook hier. Middenin de stad. En als ik straks wegloop, ben je niet alleen. Dat vind ik een fijn gevoel. Dat je niet alleen hoeft te zijn met je verdriet. De dieren zijn er voor je. Hoe voel je je?"

"Vooral erg verward. Je trekt de stop uit het bad, maar tegelijkertijd zeg je dat er nooit echt water in het bad heeft gezeten."

"Eindes zijn altijd verwarrend."

"Maar ze hoeven het niet te zijn."

"Ik wilde het gewoon niet te groot maken. Weet je waarom? Hoe groter je iets maakt, hoe leger het kan worden. Weet je trouwens wat ik heb geleerd van deze relatie? Dat het hart niet pompt. Nee. Het hart kauwt. En onze liefde was een kauwgombal die te snel zijn smaak verloor."

"Dus we zijn uitgekauwd?"

"Ja, we zijn uitgekauwd."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden