null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Durf ik voor een klas pubers te staan om ze les te geven?

PlusTheodor Holman

Ik ken en kende aardig wat mensen die in Indië tijdens de oorlog als kind het Japanse vrouwen- of ­jongenskamp ingingen. Er was wel eens een dominee of leraar die lesgaf, maar veel onderwijs was het niet. Het zand op de grond werd als schoolbord gebruikt, een takje als het krijtje.

Mijn moeder probeerde mijn zusje zo te leren lezen.

Hadden die kinderen een leerachterstand toen ze het kamp verlieten? Dat moet wel. Ik weet het niet zeker, maar nou net degenen die ik ken – inclusief mijn zuster – hebben naderhand uitstekend onderwijs genoten.

Het was hard werken, maar bijvoorbeeld mijn zuster vond hard werken leuk. Ze werd wat ze al van jongs af wilde worden.

Een oom van mij – die het zwaar had gehad in het kamp – deed de hbs, ging naar Delft, emigreerde naar Amerika en kreeg daar een prachtbaan bij een elektriciteitscentrale. Ook hij had in het kamp les gekregen van zijn moeder. Tot zijn elfde. Toen werd hij naar een mannenkamp gebracht…

Wat mijn kleinkinderen nu in deze corona-periode overkomt, vind ik niet te harden. Het liefst wil ik mijn kleinzoon en kleindochter elke dag zelf overhoren, maar ik moet me daar niet mee bemoeien. Tijdens een Zoomgesprek heb ik weleens met een olijk gezicht gezegd: “Ik weet iets leuks, zullen we de tafel van acht eens met z’n allen opzeggen?” En weg was mijn kleinzoon!

Begrijpelijk.

Het vervelende is dat ik, als grootouder, geen oplossing heb.

Vaak zit ik na te denken over het corona-risico: wat ben ik bereid te offeren? Durf ik voor een klas pubers te staan om ze les te geven? Afgezien van een te hoog BMI, een te hoge bloeddruk en nog wat oudemannenmakkes zou ik daar heus de moed voor bezitten, maar ik heb ook familie om mee rekening te houden.

Ik kan niks betekenen. Af en toe eens oppassen en dan wat leuks doen – en je zou dat ’wezenlijk’ kunnen noemen, maar ik vind het niet wezenlijk.

Ik zou het begrijpen als middelbare ­scholieren en studenten straks losgaan. Zoals ik ook mettertijd vernielzucht onder jongeren zou begrijpen. Het zijn ballonnen, volgepompt met hormonen. Ze moeten knappen, anders wordt het helemaal gevaarlijk!

Toch moeten er hoge eisen aan het onderwijs en aan de examens worden gesteld. Misschien wel hoger dan ze waren. Waar het wetenschappelijke denken verslapt, verslapt de beschaving.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden