Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Dromen van Parijs, terwijl de bommen vallen

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

No, I don’t want to go… Thank you,” had ze tegen Anneke gezegd.

Do not feel guilty, Irina.”

Anneke wist dat Irina wel naar Parijs wilde, maar ze liet haar.

Toen Irina weer alleen op haar kamer was, huilde ze. Het was haar onmogelijk om van wat dan ook te genieten. Wat moest ze zeggen, terwijl ze op de achtergrond de sirenes hoorde en ze wist dat er bommen zouden vallen? “Ik ga naar Parijs. Anneke en Johan gaan daar met de kinderen vieren dat ze dertien jaar zijn getrouwd en ze hebben Olga en mij ook meegevraagd.” Een zin die ze niet kon uitspreken. Maar Parijs... Daar had ze van gedroomd, maar dromen was verboden. Ze deed alleen niets anders dan dromen. Parijs was altijd ver weg geweest, maar nu was Parijs om de hoek. Ze hoefde haar hand maar uit te steken en ze kon de Eiffeltoren aanraken. Maar nee, niet aan denken. Ze had het al zo moeilijk.

Ze had al gezegd dat ze terug zou gaan, terwijl ze dat niet wilde. Het was of ze niet meer kon denken en niet meer kon voelen. Alles wat ze deed, was intuïtief. De woorden die ze sprak, de beslissingen die ze nam, zelfs de manier waarop ze naar de mensen keek; er zat geen bewustzijn achter, geen richting. Ze bewonderde haar kleine dochter, die zich kon gedragen als een blij ballonnetje. Dat wilde ze niet verstoren.

Ze snoot haar neus en droogde haar tranen.

Waarom zou ze niet gewoon ja zeggen tegen Anneke en Johan? Hoe erg was het nou om naar Parijs te gaan? Het was maar voor een paar dagen. Zou er iemand zijn die haar dat zou misgunnen? Als haar man zou sterven, dan zou ze onmiddellijk terug kunnen. “Je droomt nu weer, Irina,” zei ze tegen zichzelf, maar ze wilde nog even dromen. Langs de Seine lopen, de winkeltjes met de laatste mode zien, iets eten in zo’n bistro, Franse wijn drinken... Ze schudde haar hoofd. Ze klapte haar iPad open en keek naar de filmpjes op TikTok, Twitter en Telegram. De vernietiging van Soledar. Ze was daar vroeger een keer geweest. Bachmoet was ook bijna vernietigd. Ze herkende niets, hoewel ze daar wel een keer of tien was geweest. Het viel haar op dat er voor haar geen verschil meer was tussen lijken en weggevaagde huizen.

“Parijs,” huilde ze, “Parijs...”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden