Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Drie uur kijken naar reusachtige, allesverslindende zandwormen

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Nostalgie is de val van het geheugen.

Aan het lezen van Duin, de sf-klassieker van Frank Herbert, bewaar ik geen nostalgische gevoelens. Aangeraden door vrienden leende ik het boek, maar ik liep hopeloos vast in die turf en vond het ook nog eens stomvervelend, net als In de ban van de ring (kabouters met zwaarden).

Dus betrad ik deze week zonder verwachtingen en met enige tegenzin Kriterion 1 om naar Dune te gaan kijken. De goede verhalen en recensies trokken me over de streep om toch bijna drie uur naar reusachtige, allesverslindende zandwormen te gaan kijken. (Wie verzint zoiets?)

Ik heb me geen minuut verveeld tijdens deze kruising van Mad Max, Harry Potter en Lord of the Rings.

Zeer amusante film. Ik ga zeker ook naar deel 2.

Na de film zag ik op mijn telefoon een app met een foto. Een foto die deze week precies acht jaar geleden was genomen. Een Facebookherinnering. We staan met z’n vieren, ik was nog met Ex, op het grote hunebed in Borger (dat mocht toen nog).

De dochters in dikke jassen, en op hun nieuwe winterlaarzen. Wat zagen ze er nog klein uit. Jongste Dochter droeg nog een bril. Ik durfde vroeger mijn bril niet op naar school. Zij deed er niet dramatisch over, en koos voor een opvallend gekleurd model. Wanneer ging de bril af?

Daar trapte ik toch even in de val.

Op weg naar huis fietste ik over de Middenweg. Door wat die foto had losgemaakt, keek ik op een gegeven moment naar links.

Een lichte schok.

De Salamander was verdwenen. De schoenenwinkel waar we een tijdlang twee keer per jaar kwamen.

Zonder sporen in het geheugen was ik er zomaar langs­fietst. Me niet eens afvragend wat ze er hadden aangeboden. Gewoon weer een winkel die had moeten sluiten. Sinds wanneer waren de schoenen uit de etalage verdwenen?

Wagonladingen Birkenstocks gekocht, in alle kleuren stonden ze onder de kapstok. Stoere, zilverkleurige laarzen voor Oudste Dochter. Bruine, met gekleurd stiksel versierde voor Jongste Dochter.

Altijd goed geholpen, ik zie de eigenaar nog met een stapel dozen tot onder zijn kin aan komen lopen, altijd geslaagd. Een enkele keer kregen de meiden een ballon mee.

Ze kopen al vele jaren zelf hun schoenen, meestal online.

Soms onthoud ik me van commentaar als ze vragen wat ik van hun nieuwe aankopen vind.

“Nou, ík vind ze wel mooi, pap.”

Prima.

Maar ik zie ze nog blij op hun nieuwe laarzen de winkel uitstappen, de oude, meteen vergeten exemplaren mee in een plastic zak. Oudste Dochter wilde die zilveren laarzen aanhouden in bed. Mocht niet. ’s Ochtends bij het wakker maken had ze ze toch aan haar voeten. “Ik heb ze echt niet zelf aangetrokken,” zei ze. We hebben er nog lang om gelachen.

Trapte ik er weer met boter en suiker in.

Nostalgie is achteruitdromen, las ik ergens. Zo kun je het ook bekijken.

De Salamander. Weer een karakteristieke, kleine winkel die is verzwolgen door de zandwormen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden