Plus Column

Drank en feest lenen zich goed voor twee dingen: vrouwen en voetbal

Ellen Dikker Beeld Wolff

Met Koningsdag maakt het ene kind een grabbelton, de ander bakt cupcakes en nummer drie speelt een deuntje op een viool. Mijn zoontje doet voetbaltrucjes.

Hij was 8 jaar toen ik samen met hem een oranje bord maakte voor zijn 'Grote Voetbal Trucendoos'. Voor 50 cent konden de voorbijgangers een trucje kiezen. Er stonden ­bekende trucs op als een Zidaantje, akka of Cruijffturn. Maar ook de Whiplash (nog in ontwikkeling), Earthquake (zelf bedacht) en de Speciale Verrassingstruc voor de dubbele prijs. Daarnaast was het mogelijk verschillende trucs te combineren, waarbij de prijs nader overeen werd gekomen.

Het bleek een goudmijn. Het was weer eens iets anders en de mensen keken zichtbaar geamuseerd naar dat dansende jochie met die bal. Vooral na vieren liepen de zaken goed.

Vriendengroepjes die de hossende menigte op het nabij gelegen plein moe waren, liepen in beschonken toestand door het rustige straatje waar mijn zoontje met z'n bord stond. Drank en feest lenen zich goed voor twee dingen: vrouwen en voetbal. Aan die vrouwen konden we ze niet helpen, maar de bal rolde snel hun kant op.

Altijd wel een dronken gast die zich uitgedaagd voelde om de strijd met hem aan te gaan. Keihard uitgelachen door z'n matties als mijn zoontje erin slaagde een panna door zijn onvaste benen te maken. Dan ging mijn zoontje met de pet rond. En na zo'n ­Koningsetmaal werd niet op een eurootje gekeken. Negentig euro haalde hij op.

Vorig jaar sprak hij voor het eerst met vriendjes af. Hij zou z'n trucjes doen, zij verkochten limonade met een koekje. Aan het eind van de dag werden de inkomsten broederlijk door drieën gedeeld.

Toen hij thuiskwam met z'n deel brak ik van liefde. Maar ik hoopte dat zijn zakelijke instinct zich de komende jaren flink zou ontwikkelen.

Dit jaar wilde hij voor het eerst zonder bord. Hij vond het te kinderachtig. En die trucjes eigenlijk ook. "Wedden dat ik honderd keer kan hooghouden?"

Voor een eurootje stond hij zich minutenlang in het zweet te werken. In die tijd had hij wel vijf trucjes kunnen doen.

Toen we rond vieren naar het rustige straatje liepen zag hij onderweg zijn vriendjes op een veldje voetballen.

"Mam, ik ga voetballen."

Daar stond ik met z'n pet. Weg goudmijn. Tot ik inzag dat hij die trucjes deed, omdat hij het leuk vond. Niet voor het geld. Daar nam ik een borrel op.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden