null Beeld

Door mijn verhuizing ben ik terug bij de stadsduiven

PlusDan Afrifa

Tijdens de eerste lockdown begon ik met wandelen en nadat ik wandelschoenen had gekocht, trok ik er bijna elke ochtend op uit. Tussen zonsopgang en mensopgang. Onder het station Ganzenhoef door en via het Joop van Stigtpark, waar de talrijke bomen de hoogte delen met de flats, en dan doorlopen tot het bord dat zegt: ‘Welkom in de Bijlmerweide’.

De ritselende bladeren dempten het rumoer van de autoweg. Een zangerige ‘goeiemorgen’ tegen de spaarzame voorbijgangers. Bij een grasveld stond ik stil om te staren naar de vliegende houtduiven; die hoog opklommen, roerloos omlaag zweefden en dan weer omhoog, alsof ze de M van majestueus in de lucht schreven. Ik liep pas verder als ik in de verte loslopende honden spotte.

Vroeger was ik geen duivenliefhebber, want ik kende alleen de stadsduif. Die vlogen af en aan op ons balkon en lieten vogeldrek achter. Hun gekoer riep de razende vogelverschrikker in me op. Zo dapper was ik overigens niet tegen alle dieren in onze Bijlmerflat: in de lift veranderde ik in een kuikentje als er grote honden binnenstapten.

Na mijn verhuizing naar de binnenstad ben ik terug bij af. Terug bij de stadsduiven, die ik al wandelend langs de Dam van de ene naar de andere voerende toerist zie schieten. Dat gefladder lijkt weinig op de sierlijke vleugelslagen van hun neven in de Bijlmerweide. Ik mis de grijskleur van de houtduiven, die me doet denken aan de wolkjes die je op een snikhete zomerdag tegen de zon beschermen. Stadsduiven zijn daarentegen vaak grijs als winterse wolken die de broodnodige zonnestralen tegenhouden.

Op een zaterdagochtend word ik twijfelend wakker. Moet ik eens door een stadspark wandelen? Het Vondelpark heeft weliswaar idyllische paadjes, maar al die opzwepende sportinstructeurs met hun hijgende klasjes geven mij het gejaagde gevoel waar wandelen juist een remedie tegen is. Naar de Bijlmerweide vluchten? Ik heb nog geen fiets en heb ook geen trek in het ov.

Ik blijf liggen en pak mijn vogelgids erbij, om te staren naar mijn lievelingspagina tot ik me in de Bijlmerweide waan. Maar wat lees ik dan? Dat de houtduif ook midden in stadscentra leeft. Dan kan ik het ook! Ik kleed me aan, trek mijn wandelschoenen aan, open de voordeur en werp een blik om de hoek. Top, het hondje van de buurvrouw staat niet op de lift te wachten.

Van de Bijlmer naar de binnenstad

Schrijver Dan Afrifa (26) groeide op in Zuidoost en is onlangs verhuisd naar de binnenstad. Deze zomer schrijft hij hierover een column. Lees hier het interview met Afrifa:‘Het is deels een ode aan de plek die ik al zo lang thuis noem.’

Reageren op deze column? Dat kan per mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden