PlusColumn

Door een ontregeld treinstation ontstaat de hoogste staat van leven

Massih Hutak
Massih Hutak Beeld Robin de Puy
Massih HutakBeeld Robin de Puy

Er zijn weinig dingen in het leven die mij meer ontroeren dan treinstoringen bij de NS. En in het bijzonder de storing van deze week, die het verkeer rondom Amsterdam en Schiphol volledig opschudde.

Het had een aflevering kunnen zijn van Black Mirror, de satire die laat zien hoe technologische vooruitgang langzaam maar zeker onze ondergang wordt.

Het had ook het vervolg kunnen zijn van de film The Terminal van Steven Spielberg, waarin Tom Hanks in de rol van de Oosterse immigrant Viktor strandt op een Amerikaans vliegveld.

Hij mag de VS niet in én hij kan niet terug naar zijn eigen land omdat daar net een revolutie is uitgebroken. Het dwingt hem een heel leven te improviseren op de luchthaven.

In zijn pyjama, met tandenborstel in de mond en handdoek om z'n nek, loopt ie rond op zijn slippers tussen reizigers die allemaal vol stress in de weer zijn om maar hun vlucht of trein niet te missen, want stel je voor dat je ooit een vlucht of een trein mist.

Tienduizenden gestrande Nederlandse treinreizigers kwamen deze week net als Viktor vast te zitten tussen hun planning en hun lot, zeg maar het ding dat we ook wel het leven noemen.

En precies dat is de reden waarom treinstoringen mij ontroeren. Omdat onze manische hang naar ­efficiëntie op die momenten heel even gehackt wordt. Omdat we op zo'n moment niet meer tot computers maar tot elkaar zijn veroordeeld.

En omdat we op die manier op een ontregeld treinstation de kans krijgen om de hoogste staat van leven te ­bereiken, namelijk die van de improviserende mens.

Mensen met rugtassen twee keer zo groot als zijzelf, die midden in de menigte op de grond gaan zitten om een patatje met mayo te eten.

Of mensen die kwaad verhaal halen bij NS-medewerkers want nu komen ze niet op tijd bij hun o-zo belangrijke afspraak want de kwaliteit van hun leven hangt nou eenmaal af van het aantal plannen in hun agenda.

Of mensen die, in het geval van mijn vrienden, mij na lange tijd weer een bericht sturen met de vraag of ze misschien een avond in Amsterdam-Noord op de bank mogen slapen.

Het resultaat: drie uiterst volwassen twintigers die met kommetjes ijs op schoot naar Junglebook 2 hebben gekeken en non-stop hebben gekibbeld wie nou Sheer Khan was en wie Baloe.

En dat allemaal dankzij die ene improviserende mens die alle andere improviserende mensen deze week oversteeg. Dus bij dezen: beste tunnellopende winkeldief, dankjewel.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden