Paul VugtsBeeld artur

Dodelijk politiegeweld standaard voor de rechter, dat zou helpen

PlusPaul Vugts

Was ik gelovig, dan dankte ik een of andere god op mijn blote knieën dat we hier niet leven met een door en door verrot politieapparaat, zoals dat in de Verenigde Staten. Fatale incidenten waaraan het etiket ‘racistisch politiegeweld’ kleeft, zijn hier gelukkig hoogst zeldzaam. Belangrijker: onderzoek wijst vervolgens zonder uitzondering uit dat huidskleur geen rol heeft gespeeld.

Wel leveren slepende kwesties na dodelijk politiegeweld diepe frustraties op. Plus aanwijzingen voor misstanden, al zijn die van een totaal andere orde dan de Amerikaanse.

Mijn eerste grote zaak in deze categorie draaide om Moravia Ramsahai. De donkere 18-jarige had in 1998, in het bezit van een wapen, een scooter gestolen bij zomerfestival Kwakoe in de Bijlmer. Twee agenten wilden hem arresteren. Hij trok zijn pistool, een agent schoot hem dood.

Relletjes en een mars tegen het ‘racistische politiegeweld’ volgden. Van enig racistisch sentiment was geen sprake, de agent schoot uit noodweer. Wel schuurde het ergens anders. Naaste collega’s van de agenten hadden zoals gebruikelijk het eerste onderzoek gedaan. Dat gaf Ramsahais nabestaanden het gevoel van vriendjespolitiek en toedekken.

Ik sprak zijn verdrietige vader over de strijd die hij voerde tot het Europese Hof in 2007 (!) oordeelde dat mensenrechten waren geschonden met ‘in­adequaat’ en ‘onvoldoende onafhankelijk’ onderzoek.

In 2003 schoot een agent de 33-jarige Marokkaan Driss Arbib dood in eethuisje Warung Swietie aan het Mercatorplein. Weer: een gespannen demonstratie tegen de ‘racistische politiemoord’ en onderzoek dat die aantijgingen weerlegde.

De agent moest wel schieten toen Arbib hem in het nauwe zaakje met twee (forse) messen was aangevallen. Ook zijn ouders vertelden me over hun pijn, omdat justitie de agent niet wilde vervolgen.

Wat zou het nabestaanden helpen als dodelijk politiegeweld standaard voor de rechter wordt gebracht. Geen plek zo pijnlijk voor een agent als een verdachtenbankje, maar in een eerlijk proces kan die óók in het openbaar van alle blaam worden gezuiverd – of een faire straf krijgen.

Het zal nooit alle partijen bevredigen, weten we ook uit de zaak tegen de agenten die Mitch Henriquez in 2015 in Den Haag zó lomp overmeesterden dat hij stikte. Maar het helpt als een onafhankelijke rechter in het openbaar oordeelt.

Doordat ik soms meetrain met de politie, weet ik overigens hoe nieuwe protocollen erop zijn gericht een tweede fiasco à la Henriquez te voorkomen.

Wat is het ondertussen een verademing dat we ons al een week druk maken over een te massale demonstratie tegen racisme in coronatijd – en een overheid die door een onbegrijpelijke onderschatting niet ingreep. En niet over een militaristische, racistische politie die de Dam met grof geweld heeft schoongeveegd – terwijl er toch alle reden is te demonstreren.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever. Reageren? paul@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden