Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Diversiteit en inclusie zijn leuk zolang het gezellig blijft

PlusMassih Hutak

De gemeente Amsterdam heeft bedacht dat er kunst en cultuur moet worden ‘aan­gejaagd’ in de stadsdelen Zuidoost, Nieuw-West en Noord. En ze vraagt bewoners om hierin te participeren. Een van de beste voorbeelden van de afstand tussen overheid en burger is de definitie die wordt gegeven aan kunst en cultuur. Daar waar de gemeente het enkel armoedig formuleert langs de lijnen van westerse referenties, leven er in Zuidoost, Nieuw-West en Noord rijkere en bovendien interessantere vormen.

Daar waar wij, de bewoners, onze cultuur definiëren langs de lijnen van bestaande, informele hulporganisaties en solidariteitsexpressie in de breedste zin, die hun oorsprong kennen in landen over de hele wereld, ­hanteert de gemeente uitsluitend een eurocentrische interpretatie. Maar is dat gek als in kleurrijke wijken macht, geld en informatie nog steeds ge­concentreerd zijn in een wit vacuüm? Mensen hebben hun mond vol van toverwoorden als diversiteit en inclusie, zolang het een spel blijft van op de voorgrond etaleren met kleur. En bovenal, zolang het gezellig blijft. Want gezellig bedreigt de status quo niet. Omdat daadwerkelijk macht en ruimte delen of afstaan doodeng is.

Het wordt hoog tijd dat wethouders, bestuurders en ambtenaren stoppen met verbaasd te doen. En dat ze in hoog tempo concrete stappen maken met het verhelpen van deze diepgaande fout in ons systeem. De gemeente moet bij zichzelf te rade gaan aan wie ze publieke ruimte toekent in buurten waar de zittende bewoners steeds minder plek hebben. Ook moet ze zichzelf afvragen hoe het telkens weer kan gebeuren dat de zogenaamde verkenners en aanjagers van kunst en cultuur in multi-etnische wijken bijna altijd oud en wit zijn. En die vervolgens in Amsterdam-Noord hun oor te luisteren leggen bij een organisatie die zichzelf de Cultuurtafel Noord noemt maar de cultuur in Noord verre van vertegenwoordigt.

De eerste twee zinnen op hun website menen dat ‘cultuur in Noord zich de afgelopen jaren enorm ontwikkelt’ en dat ‘Noord wordt ontdekt als nieuw en spannend uitgaansgebied’. Drie keer raden hoe het bestuur van deze cultuurtafel is samengesteld. Is het toeval? Is het onhandigheid? Of is het doelbewust beleid?

Kunst en cultuurfondsen moeten eveneens bij zichzelf te rade gaan aan wie ze publieke gelden toekennen in buurten waar de aanvragers noch geworteld noch gespecialiseerd zijn. Buurten die de aanvragers bij lange na niet vertegenwoordigen, maar waar ze schaamteloos met behulp van toverwoorden subsidies aanvragen over de rug van sociale problematiek en steeds meer ruimte innemen. Waar buurtbewoners zonder medeweten of toestemming worden genoemd in plannen en begrotingen. En buurtfondsen waarvan de comités geen afspiegeling zijn van de buurt, het bestaat.

Tot slot moet de gemeente het woord ‘participatie’ nooit meer in de mond nemen, als het mandaat van bewoners niet zwart-op-wit is gegarandeerd.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden