Plus Column

Dit zijn niet de tijden om vijanden te houden

Thomas Acda Beeld Wolff

Als ik door de groothandel loop zie ik uit mijn ooghoek een man op mij afkomen. Te laat zie ik dat het Alain Caron is, de chef-kok. Tot gisteren had ik er allerlei bijvoeglijke naamwoorden aan toegevoegd die niet alleen duidelijk zouden moeten maken wat voor boterletter ik hem wel niet vond, maar ook hoe geestig ik wel niet kan beledigen.

Het enige wat ik daarmee zou bereiken was uw hoofdschudden: wat heeft dat charmante Franse mannetje die Acda ooit voor kwaad gedaan? En waarom dient dat te worden uitgevochten in een column?

Ik geef u meteen, hier en nu, groot gelijk. Dat gezeik van al die columnistjes die hun persoonlijke vetes in uw dagblad denken te moeten uitvechten. Hou ermee op, vertel iets leuks! Of interessants. Of doe ten minste boete, zoals ik nu. Fouten zijn oké en best interessant namelijk. Enfin, wat had die Caron me geflikt?

Ooit beschreef ik in een receptenrubriek alhier hoe ik op vakantie in Frankrijk met mijn zoon de ratatouille uit de film Ratatouille had nagemaakt. Met bijbehorend recept. In de film dachten wij wortelen te zien. Ik ontving een klassieke op-hoge-­poten-brief in een taal die mij deed vermoeden dat Caron persoonlijk de rol van gemene chef had ingesproken. Samenvatting: er kingen kein carrottes in de ratatouille! Charlatan! (De minste van De Drie Musketiers, neem ik aan.)

En ik schreef terug: 'Chère lettre de beurre, je moet wel goed lezen, sucle! Het is een recept van een elfjarig jongetje dat hij haalde uit een tekenfilm...'

Nu kwam hij dus op mij af.

"Wat leuk jou te zien!"

"Ja. Nog veel brieven geschreven de ­laatste tijd?"

Caron lachte vriendelijk.

"Ah ja, dat. Dat was leuk toch?" En hij zegt nog een keer dat ie blij is me te zien en dat ik moet komen eten bij hem.

Dat was leuk toch? Ja, zo kun je het ook zien. En zo kun je het eigenlijk veel beter zien. Ik kijk hem na en zie alleen een zeer vriendelijke man zwaaiend weglopen.

Daags daarna zie ik Porgy Franssen, die ik om eenzelfde flauwe reden al 22 jaar probeer te ontwijken. Waarom? Porgy herkende mij een keer niet terwijl hij me net geregisseerd had. Nou nou nou, wat een ramp!

Misschien had ie wat anders aan zijn hoofd? Ook klaar nu. Ik ga uit eten bij Caron. Met Porgy. Dit zijn niet de tijden om vijanden te houden. Vrienden moeten we zijn, want alleen met vrienden kun je ­verder. Al kun je kennelijk met wrok ook een eind door, zeg.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden