Opinie

‘Dit klimaatbeleid werkt ongelijkheid juist in de hand’

Het Klimaatakkoord is weinig vooruitstrevend, ziet Kauthar Bouchallikht. ‘Klimaatbeleid gaat over verantwoordelijkheid nemen.’ 

Burgers willen beter klimaatbeleid, lieten ze in maart zien op de Dam. Beeld Hollandse Hoogte / Robin Utrecht

‘Waar is het draagvlak? Hier is het draagvlak!’ Het is 10 maart 2019 erg druk op de Dam, naast mij loopt een oudere dame uit Zwolle. Ze stopt even met scanderen en vertelt hoe ze met Grootouders voor het klimaat heeft geflyerd op de lokale markt, om zoveel mogelijk mensen mee te krijgen naar deze klimaatmars.

We lopen met 40.000 mensen, in de maanden daarna laten burgers zich op allerlei manieren horen voor eerlijk en ambitieus klimaatbeleid. Van scholierenstakingen en acties op Koningsdag tot aan Sail to the Cop, een initiatief om als statement met een zeilboot naar de klimaattop in Chili te varen. En er is een volgende klimaatstaking aangekondigd op 27 september.

Er lijkt een groene wind door Nederland te waaien, maar dan besluit het kabinet om de uitspraak in de Urgendazaak naast zich neer te leggen in het Klimaatakkoord. Wel moeten automobilisten vaker hun bandenspanning controleren, huizenbezitters wordt gevraagd energiebesparende folie op radiatoren te plakken en er komt een campagne voor energiebesparing.

Met wat andere kleine maatregelen levert dit een reductie van 4 megaton CO2 op, wat niet eens de helft is van de benodigde 9 megaton. De bal wordt zo weer bij de burger neergelegd. Logisch, want een betere wereld begint bij jezelf, niet? Niet.

Duurzame verstedelijking

Althans, niet helemaal. Als de regering zich niet eens aan een rechterlijke uitspraak houdt, verzuipen we als burgers in zowel kleine maatregelen als de zeespiegelstijging. Want zoals de huidige regering klimaatbeleid inzet, werkt dat ongelijkheid juist in stand.

Zo promoveerde Shivant Jhagroe aan de Erasmus Universiteit Rotterdam op de politieke betekenis van duurzame verstedelijking. Uit zijn onderzoek blijkt dat de opkomst van een duurzame stad aansluit bij bestaande machts­relaties, waardoor duurzaam leven niet voor iedereen bereikbaar is.

Veel duurzaamheidsinitiatieven bereiken minder vermogende burgers nauwelijks, wat kan leiden tot een ongelijke verdeling van schone, groene en leefbare ruimtes. Jhagroe pleit daarom voor een ecologische politiek die tegelijkertijd inclusief en democratisch is.

Want net zoals Grootouders voor het klimaat dat zien, en de regering in mindere mate, gaat klimaatbeleid over verantwoordelijkheid nemen voor degenen die het hardst worden geraakt, nu en in de toekomst. Bovendien redden we ons hier in Nederland nog wel even, maar klimaatverandering trekt zich niets van grenzen aan.

Zo riep secretaris-generaal Antonio Guterres van de Verenigde Naties daags na de presentatie van het Klimaatakkoord op tot dringende actie om een ramp te vermijden. “De klimaatontregeling voltrekt zich nu (...) Ze verloopt zelfs sneller dan wat de beste wetenschappers van de wereld hadden voorzien.” De ontwikkelingen lopen vooruit op onze inspanningen om die het hoofd te bieden, zei hij ook.

Klimaatrampen als de superstormen in de Filipijnen tonen hoe armere landen de hardste klappen krijgen terwijl zij de minste vervuiling veroorzaken. Oproepen om bandenspanning te controleren en energiebesparende folie te plakken zetten dan geen zoden aan de dijk.

Grote vervuilers gespaard

De regering gaf aan bij de presentatie van het Klimaatakkoord niet meer te willen doen, uit angst het draagvlak voor de Nederlandse klimaattransitie te ondermijnen. Nederlanders blijken te denken dat Nederland al genoeg doet aan de klimaatproblematiek.

Het gaat niet alleen om hoeveel er wordt gedaan, maar ook om wat. Het is niet zo heel gek dat er (nog) geen draagvlak is als klimaatbeleid asociaal is, grote vervuilers gespaard worden en omhooggevallen figuren oogkleppen op hebben en uitdelen.

De burger die om klimaatverandering geeft mag aan de slag met plakfolie terwijl de regering een rechterlijke uitspraak naast zich neerlegt, de burger die twijfelt krijgt door figuren als Thierry Baudet voldoende leugens geserveerd om klimaatbeleid onzin te vinden. Dit klimaatbeleid is niet effectief en houdt ongelijkheid juist in stand.

Daarom is het de hoogste tijd voor eerlijk en ambitieus klimaatbeleid, waar oog is voor sociale rechtvaardigheid, in Nederland en daarbuiten. Dit zijn geen vage mooie begrippen, maar waarden die vertaald kunnen worden naar de praktijk, zoals Alexandria Ocasio-Cortez en Greta Thunberg dat laten zien. Nu de Nederlandse regering nog.

Kauthar Bouchallikht Publicist, organisator en trainer. Beeld -
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden