Plus Column

Dit jaar is alles anders

Thomas Acda Beeld Wolff

Vrijdagavond. Wie doorliep, zou nog net Hollands op tijd voor het eten kunnen zijn. De familie al aan tafel, moeder zet net de schaal met stamppot op tafel en zelfs de rookworst lijkt even opgetogen met jouw entree als de rest van het gezelschap.

Ha fijn, hij is thuis!

Maar hij is nog niet thuis. Eerst was daar de borrel op kantoor. Op zich prima om dit jaar verstoken te blijven van de foute grappen van de boekhouder. Nooit echt leuke grappen en altijd was een minderheid de dupe van zijn humorzucht, maar toch jammer.

Het bracht wel elk jaar de juiste samenhorigheid bij de anderen. De blikken over en weer. O, o, die Leo. En dat is wel echt lachen dan. Maar Leo was de dupe van zijn eigen humor geworden. Om welke grap ook alweer?

Er was nog meer veranderd.

Zij van media, die elke kerstborrel één keer met hem van buitenland weg sneakte om eenmaal per jaar te dicht tegen elkaar aan te kunnen staan in de opslag - die twee bleven nu op afstand van elkaar.

Waren ze betrapt? Waren ze ooit niet betrapt!

Iedereen wist het en niemand vond het erg, een kerstraditie. Maar de twee durfden niet meer. Hij had promotie gekregen, Azië viel nu ook onder hem. Sindsdien worstelde hij met het ontstane machtsverschil.

Volkomen onzin. Media was altijd al mondiaal geweest. Salarisverschil, dat wel.

Maar wat maakte dat uit? Haar zelfstandig besloten deelname aan hun gezamenlijke kerstraditie deed er niet meer toe. Wanneer zij de kantoortuin overstak, liep hij opzichtig achter de plastic kamperfoelie naar de andere kant.

Nou ja, als ze dit volgend jaar ook doen, wordt dat de kersttraditie.

Het kerstpakket.

Sorry, uiteindepakket!

Nog zo'n traditie die is veranderd en de reden dat hij nog steeds niet thuis is. In het nu snel vallende donker ziet hij hoe overal mensen hun pakket even op Amsterdammertjes zetten om uit te kunnen rusten.

Wat zit er eigenlijk in dat het zo zwaar maakt dit jaar? Hij peutert aan het touwtje dat ter vervanging van het verfoeide plastic tape is gebruikt.

Een National Geographickalender en de een jaar vooruitbetaalde bijdrage aan een impopulaire en weinig mediagenieke ziekte.

Wat lag daar, onderin? Een steen? Met een touwtje en een kaartje. Samen bouwen aan een nieuw bewustzijn. Een goed geweten is zwaar tillen. In het licht van de lantaarn las hij de disclaimer van het bedrijf.

Mocht je toch nog iets aantreffen dat jouw religie of overtuiging kwetst, is er een klachten-e-mailadres geopend.

Lieve hemel toch. We komen nooit meer thuis.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden