Plus Column

Dit is wat duiven zien als ze over de stad vliegen, zegt de voice-over

Het licht gaat al bijna uit als er plotseling veertig kinderen en drie begeleiders de bioscoopzaal in komen. Kinderen van de IMC Weekendschool uit Nieuw-West, met praatjes.

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

"Juffrouw, wij gaan hier, ja?" zegt een meisje.

De zaal, die overwegend uit 65-plussers bestaat, kijkt gespannen toe ('Als ze maar niet naast óns komen zitten.').

"Nee, we gaan allemaal naar boven."

"Juffrouw, juffrouw! Hier?" vraagt een ander kind ter hoogte van mijn rij.

"Helemaal boven hebben we afgesproken."

Na wat geduw en getrek zit de volledige groep dan eindelijk boven in de zaal. Als een donkere wolk die over de stad hangt. Terwijl het licht dimt, kijkt een enkele oudere nog even schuw over zijn schouder naar de kinderen.

We kijken vanuit de lucht naar de stad. Zwevend als een vogeltje worden we over de daken, de grachten, het IJ en de Westerkerk gevoerd. En af en toe over het uitgestrekte groen. Bomen, tuinen en parken.

Dit is wat duiven zien als ze over de stad vliegen, zegt de voice-over. Midden in de drukte barst het van de natuur. Amsterdam Wildlife is een ode aan die wildernis.

Dan duiken we het bruine grachtenwater in, waar tegenwoordig de meest bijzondere dieren zijn te vinden. Zoals de Chinese wolhandkrab, die - heel chic - een soort bonten armwarmers draagt. En Finding Nemo-achtige vissen, zoals de zwartbekgrondel, die normaal gesproken in de Kaspische Zee en de Zwarte Zee woont.

Dat ze hier overleven kan alleen omdat het water nu zo schoon is, vertelt stadsecoloog Martin Melchers - vissend op de kade. Want vroeger, hij kan het zich nog herinneren, waren de grachten een open riool. De drollen van de grachtenbewoners dreven zo het water in. Je zag ze gewoon voorbij komen.

In de vijf jaar dat ik in een studentenkamer aan de Prinsengracht woonde, maakte ik dat ook eens mee. Door de aanhoudende regen waren alle kelders overstroomd. Ik hielp een handje waterscheppen. In het souterrain van ons pand dreven de drollen van de benedenbuurvrouw.

Dat beeld wordt gelukkig al gauw vervangen door Melchers die in zijn witte (!) broek naast een vossenhol ligt. En dan zien we hem in een okselhoge vissersbroek, terwijl hij 'Tering, tyfus!' worstelt met het plaatsen van cameraatjes in de Afrikahaven.

Het kiezen van een van de tientallen paaltjes waarop de schuwe ijsvogel misschien zal landen, lijkt wel op Russische roulette. En soms zijn het de wilde dieren die doen wat hij niet wil: landen of poepen op de camera, bijvoorbeeld.

Dan, nadat we zo met de natuurman hebben meegeleefd en we het bijna niet meer houden van de spanning, komt de langverwachte ijsvogel in beeld. Een oranje borst met op de rug een felgekleurde, bijna fluorescerende, baan turquoise veren. Boven in de zaal is het muisstil.

Reageren? yasmina@parool.nl


Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden