Roos SchlikkerBeeld Oof Verschuren

Dit is het moment om na te denken over wat we kunnen bieden

PlusRoos Schlikker

“Het is een experiment. Een mondiaal menselijk experiment. Denk dat maar. Het helpt.”

Ik sta gesticulerend in een weiland. Naast me rust mijn racefiets, mijn telefoon heb ik tussen oor en schouder geklemd. Zojuist concludeerden mijn vriendin en ik dat er geen jota meer aan die hele coronatoestand is.

Wij groots-en-meeslependen hadden niet ingetekend op dagen die bestaan uit opstaan, kattenkots ruimen, stiekem opzoeken waar Ljubljana ook alweer ligt in verband met topotoets van oudste, de twitterchallenge aanvaarden die vraagt wat je dragqueentitel zou zijn als je de voornaam van je oma en je laatst verorberde toetje combineert, totaal apathisch Lego Masters kijken en uiteindelijk het gezin in bed vegen. Hoewel ik mijn nieuwe naam, Cora Solero, inmiddels koester.

Maar dan zijn er nog alle rampscenario’s die ik in mijn omgeving hoor, de bibberitis die vaak inzet. Als het me te kwaad wordt, denk ik aan het experiment. Boeddhisten noemen het beginner’s mind: kijk met nieuwsgierigheid naar wat er gebeurt, zelfs het nare. Dat klinkt onmogelijk, toch heeft het me vaak geholpen. Als ik piepend van paniek tegen het ziekenhuismuurtje zakte waarachter mijn comateuze moeder lag, lukte het me soms te denken: goh. Interessant dat dit gebeurt. En dat mijn hart zo roffelt. Fascinerend. Even verzwakte de heftigheid van het moment.

Mijn vriendin weet het nog. En ook hoe ik in die tijd veranderde. Status zei me niets, werksucces liet me onverschillig, mijn geldingsdrang verdween. Alleen de mensen om me heen waren belangrijk. “Je zei toen dat je blij zou zijn als je een kwart van die houding kon vasthouden,” zegt mijn vriendin. Ik knik tussen het groen. “Volgens mij is het de helft geworden.”

Ik hoop dat ze gelijk heeft. Deze week las ik De tweede berg van David Brooks. Hij stelt dat we doorgaans vooral persoonlijk geluk nastreven: een glanzende carrière, knappe snoet, mooie spulletjes. Met hordes bewandelen we de eerste berg. Maar wie een crisis meemaakt, krijgt nieuw perspectief. Gelukkig leven moet om iets anders draaien. Misschien wel om dé ander draaien. Dat is wanneer je de tweede berg beklimt. Waar je zoekt naar betekenis, in plaats van succes.

Toegegeven, soms legde ik het boek weg wegens fikse hoogdravendheid. Maar ik pakte het ook weer op. Hoe erg is het om eens hoog te draven? Ik rommel vaak genoeg op de eerste berg, maar verlang naar de andere kant. En met mij velen.

Nu staan we noodgedwongen stil. Carrières, knappe snoeten, mooie spulletjes maken geen bal uit. Is dit niet het moment om van berg te wisselen? Om na te denken wat we kunnen bieden in plaats van halen (hallo, bonusjongens van de KLM)? In eerste instantie aan de coronagetroffenen die het nu zo nodig hebben. En in de toekomst ook aan anderen. Zou dat geen uitstekend maatschappelijk experiment zijn?

‘In the rush to return to normal, let’s use this time to consider which parts of normal are worth rushing back to,’ schreef Dave Hollis deze week. Cora Solero denkt dat dat helemaal klopt.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden