null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Dit is Het Grote Blunderjaar

PlusTheodor Holman

De historicus ging achter zijn bureau zitten en schreef:

Het jaar 2021 noemde men eind januari al ‘Het Grote Blunderjaar.’ Daar waren een aantal redenen voor op te noemen.

Het toenmalige kabinet-Rutte III had gigantisch geblunderd met de kinder­toeslag­affaire waardoor men wist dat Nederland geen rechtstaat meer was. De coronacrisis werd getypeerd door een lange reeks blunders van minister Hugo de Jonge die totaal geen overzicht had. Tevens blunderde men bij het RIVM, waar continu tegenstrijdige berichten vanuit bleven gaan. Wel mondkapjes, geen mondkapjes…

De verschillende lockdowns die werden geadviseerd hadden minimaal effect op het virus en toen men tot een avondklok besloot, waren groepen jongen daar zo kwaad over dat Nederland veranderde in een slagveld. Het kabinet, dat door al het geblunder inmiddels demissionair was, zat met de handen in het haar.

De EU blunderde ook.

Het bleek dat er miljarden waren uitgetrokken voor de ontwikkeling van het AstraZenecavaccin, maar toen dat vaccin eenmaal klaar was, bleek Engeland beter te hebben onderhandeld zonder dat Europa dat wist. Dit was een megablunder, omdat het liet zien dat de Europese Unie een droombeeld bleef.

Bij vele landen bevorderde het geblunder de roep om zich uit de EU terug te trekken. Zo ook in Nederland. Ondertussen muteerde het coronavirus. Het werd besmettelijker, dodelijker. Men verloor de moed. In de talkshows werden alle blunders breed uitgemeten. Nederland vaccineerde zo traag dat er bijna groepsimmuniteit werd bereikt door de hoeveelheid mensen die het virus hadden gehad en door immuniteit in het buitenland waar men vele malen sneller vaccineerde. Algemeen werd dit trage vaccineren gezien als een blunder van de eerste orde.

Het schoot maar niet op! De roep om het leger in te schakelen werd domweg genegeerd. Daar komt nog bij dat om de dag veranderde wie er nou eigenlijk na wie gevaccineerd moest en mocht worden. Tevens was er totale onzekerheid over de tijd die moest zitten tussen het eerste en het tweede vaccin. Drie weken, dat werd zes weken, dat werd acht weken. Niemand die het nog begreep. Onderling raakten de fabrikanten van de verschillende vaccins ook met elkaar in onmin, wat het vertrouwen in de vaccins ernstige schade berokkende.

De openbare orde was niet meer in de hand te houden.

Het demissionaire kabinet durfde geen beslissingen meer te nemen en men wachtte op de verkiezingen.

Door de angst blunderde men vrolijk voort.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden