Plus Column

Dit is het enige leuke aan Koningsdag

James Worthy Beeld Agata Nowicka

"Hoeveel kost die grote, houten olifant?"

De zestiger duwt zijn leesbril naar het puntje van zijn neus toe en kijkt me vragend aan.

"Dat weet ik niet. Om eerlijk te zijn weet ik nog niet of ik de olifant wel wil verkopen."

Dat is precies wat ik wilde horen. Het enige leuke aan Koningsdag vind ik om op de vrijmarkt zaken met volwassen mannen te doen. En om dan precies dát te willen kopen wat ze eigenlijk niet willen verkopen.

"Ik heb er 50 euro voor over, meneer. Het is een mooi exemplaar. Wel jammer dat er een slagtand mist."

"50 vind ik echt te weinig. Kom op, dat ding weegt 70 kilo. Die slagtand ben ik tijdens een verhuizing verloren."

"70 kilo? Hoe heeft u dat ding hier gekregen?"

"Mijn schoonzoon heeft de olifant van zijn busje naar hier gedragen. Hij is bodybuilder."

"Ik zie de olifant al in mijn huiskamer staan. Wat zegt u van 75 euro?"

"Weet je wat het is? Dit is eigenlijk al genoeg voor mij. Dit is waarom dat ding hier staat. Mijn vrouw haat mijn olifant. Ze kijkt er altijd naar en zegt dan dat ze me niet begrijpt. En dat niemand anders dat ding wil hebben. Ik weet nu dat ik niet de enige ben. Dat kan ik vanavond tegen haar zeggen. Dat een jongeman met een baard mijn olifant wilde kopen."

"En dat leren jasje? Verkoopt u dat wel?"

"Mijn vliegeniersjack? Dat is een Willis & Geiger. ­Iemand heeft dat ding ooit echt gedragen. Je kunt de oorlog nog in de kraag ruiken."

"Maar wilt u de jas verkopen?"

"Eigenlijk niet. Ik wil gewoon dat iedereen die langs­loopt weet dat ik vroeger een man was die leren jassen droeg. De eerste keer dat ik mijn vrouw zag, droeg ik ­deze jas. Je had haar ogen moeten zien."

"Maar wat verkoopt u wel? Verkoopt u die lp van Leonard Cohen?"

"Het is alleen maar de hoes. Mijn vader heeft die platen ooit stukgeslagen. Hij vond het duivelsmuziek."

"En die koekoeksklok? Mag ik die wel kopen?"

"Ja, die mag je kopen."

"Eindelijk, we komen ergens. Hoeveel kost die klok?"

"Minimaal 600 euro."

"Kan ik bij u pinnen?"

"Nee, sorry."

"Maar niemand loopt hier toch met 600 euro rond?"

"Dat hoop ik niet. Ik wil die klok helemaal niet verkopen."

"Ik begrijp het, meneer."

"Het spijt me. Ik wil niets verkopen, ik wil gewoon even voelen dat ik mooie spullen heb. Ik wil interessant gevonden worden. Daarom sta ik hier. Mijn vrouw haat die klok. Op het hele en het halve uur hoor je een koekoeksroep. Ze wordt er mesjogge van. Maar ja, ik ben dus niet echt een zakenman."

"Maar een man bent u zeker. Gewoon een man. En een bijzonder interessante."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.