Plus Column

'Dit is een slechtnieuwsgesprek toch?'

Ellen Dikker Beeld Wolff

Het is zaterdagmiddag 16.00 uur. Eindelijk. De hele dag heb ik de uren op de klok weggekeken, want het komende uur belt het Hoofd Onderbouw alle kinderen die de jeugdopleiding moeten verlaten.

Het Kleine Broertje doet een dutje. Geen notie van de spanning in de huiskamer.

"Ik zeg gewoon: 'Dit is de voicemail van...'"

"En dan een andere naam noemen!" Mijn zoontje rolt over de grond van het lachen.

Dan weer bloedserieus: "16.05 uur. Dus hij heeft ons niet als eerste gebeld."

Hij maakt een handstand. Het uur brengt hij grotendeels op z'n kop door. Misschien uit solidariteit met de impact van de boodschap die hij verwacht. Want die zal zijn wereld op z'n kop zetten.

"Als we niet gebeld worden, gaan we dan sushi eten?" vraagt hij op z'n kop.

"Als we wel gebeld worden, gaan we ook sushi eten."

16.20 uur. Zijn vader en ik speculeren hoeveel kinderen gebeld moeten worden. Heeft hij aan een uur genoeg? "Hoe lang zou zo'n gesprek duren?" vraag ik me af.

"Hij houdt het zo kort mogelijk." Mijn vriend heeft veel als trainingsacteur gewerkt en is specialist gesprekstechnieken.

"Dit is een slechtnieuwsgesprek toch? Zullen we eens kijken hoe lang zo'n gesprek duurt?" Je moet wat om de tijd te doden.

Mijn vriend maakt een telefoon van zijn hand. "Met het Hoofd Onderbouw. Ik heb helaas een heel vervelende mededeling..."

Ik speel advocaat van de duivel. Stel moeilijke vragen, fingeer emotie.

"Ik begrijp uw reactie, maar de trainers zullen in een persoonlijk gesprek alles nog toelichten."

Zelfs als ik het zo lang mogelijk probeer te rekken, komen we niet verder dan 1 minuut 33. Stel vijftien kinderen...

"16.45 uur!" roept mijn zoontje met overslaande stem.

We discussiëren of de kans dat hij nu nog belt even groot is als om 16.00 uur. Daar komen we niet uit. Logisch denken is te veel gevraagd.

"Er kan wat tussen zijn gekomen."

"Misschien kreeg hij onverwacht bezoek."

"Of darmkrampen. Zit hij al 20 minuten op de wc."

Om 17.10 uur kijken we elkaar aan. Hij heeft niet gebeld. NIET GEBELD.
Als het Kleine Broertje slaperig de kamer in schuifelt, ziet hij zijn familieleden net een vreugdedansje maken.

"Wat is er?"

"Je broer mag nog een jaartje bij Ajax blijven!"

"Gaan we dan sushi eten?"

Als we knikken, danst hij enthousiast mee.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden