Opinie

'Dit gebeurt als je je buiten de samenleving geplaatst voelt'

Zondagavond op Plein '40-'45 voltrok zich onder onze ogen een ware identiteitscrisis, schrijft Münire Manisa (PvdA). Dit gebeurt er als je je buiten de samenleving geplaatst voelt.

Zaterdagavond demonstreerden Turkse Nederlanders al in Rotterdam tegen de uitgeleiding van de Turkse minister van Familiezaken Beeld Joris Van Gennip

'Abla (Turks voor zus), ik ben gefrustreerd," zegt de zeventienjarige jongen rond 23.30 uur zondagavond op Plein '40-'45, ­terwijl hij mijn arm vasthoudt. Het klinkt haast als een laatste smeekbede. Elke klacht is een slecht ­verpakte wens, bedenk ik me. Hij wil eigenlijk hulp.

Ik kijk hem strak aan. Wil graag een diepgaand gesprek voeren over die frustraties. Maar er is onvoldoende tijd voor. De situatie is uit de hand gelopen en er zijn te veel jongeren die ik nog wil vragen om naar huis te gaan zodat de buurtbewoners eindelijk kunnen slapen.

Ik geef hem een kaartje en vraag hem om mij te bellen. Druk hem op het hart dat zijn aanwezigheid op het plein nergens goed voor is en dat het geen zin heeft om luid te fluiten naar de ­politie.

"Maar zij discrimineren altijd, zelfs de Turkse minister is gediscrimineerd, we zijn er klaar mee," probeert hij nog. Ik kijk hem voor de laatste keer streng aan. Hij wenkt naar zijn vriend en ik zie ze vertrekken van het plein, terwijl ik doorloop naar de volgende jongeren.

Het gesprek blijft me ook de volgende dag bij. De politie, de stadsdeelvoorzitter en de burgemeester zijn acht uur lang in de weer geweest met de demonstrerende jongeren en hebben hen gebruik laten maken van hun vrijheid om te demonstreren. Petje af!

Een klein groepje maakte daar echter ondankbaar misbruik van door op nota bene Plein '40-'45 de Hitlergroet te brengen en 'nazi's' te roepen. Omdat ze de grenzen van de vrijheid van meningsuiting in mijn optiek dubbel en dwars hebben overschreden, ben ik nog steeds ongelofelijk boos.

Daarom racete ik om 11 uur 's avonds witheet van woede naar Plein '40-'45 om de jongeren te vragen per direct te stoppen met alle ongein. Zo zijn de kaarten niet geschud jongens! Ken je ­geschiedenis en wees je bewust van de betekenis van het plein waarop je die walgelijke ­leuzen scandeert!

Helaas krijg ik de jongens die deze leuzen hebben geroepen niet te pakken. Het gesprek dat ik graag wil voeren, blijft uit.

Wat wel boven komt drijven door de hele toestand met de ­Turkijerel, is de sluimerende onmacht en ­onvrede van een groeiende groep jongeren die zich buiten de samenleving geplaatst voelt.

Jongeren die zich steeds meer moeten laten welgevallen. Pleur op. Je hoort er niet bij. Lever je paspoort in. Minder, minder, minder. Je bent niet loyaal. Rot op. Moslim. Turk. Lage schooladviezen. Weinig kansen op de arbeidsmarkt.

Terwijl er 3000 kilometer verderop iemand heel hard aan het roepen is dat dezelfde jongeren speciaal en waardevol zijn. Een ware identiteitscrisis voltrekt zich voor onze ogen.

Onze samenleving dreigt uiteen te vallen terwijl we tienduizenden jongeren afrekenen op het gedrag van dertien jongens die terecht zijn aangehouden. Wie vangt al die andere jongeren op?

De zeventienjarige jongen houdt mijn arm vast. "Abla, ik ben gefrustreerd." Ik weet het jongen, ik weet het. Jij en ik gaan elk ons best doen om hieruit te komen.

Münire Manisa, bestuurscommissielid Nieuw-West (PvdA) Beeld -
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden