Plus Column

'Die track is kaulo hard man'

Ellen Dikker Beeld Wolff

Hij zingt de hele dag. Nou ja, zingen, hij rapt. De woorden komen zo snel uit zijn mond dat ik geen idee heb wat hij zegt. Af en toe vang ik iets op. "Jij was mijn ­type chick. Ik was jouw viezerik. My love, my love, my love..."

Iedere week is een ander liedje favoriet en wordt het oeverloos herhaald. Als ik mijn zoontje vraag hoe hij aan die muziek komt, zegt hij: "Van Ajax."

Een paar jongens zijn goed op de hoogte. Die kennen de nieuwste liedjes. Of tracks, zoals ze zelf zeggen. "Ken je die nieuwe van Frenna? Die track is kaulo hard man."

Vaak heeft iemand een speaker bij zich. Dan wordt er geruzied wie z'n speellijst eraan mag hangen. Laatst speelden ze uit bij PSV, anderhalf uur in de bus. Op de heenreis mogen ze geen mobieltje, want dan moeten ze focussen op de wedstrijd. Maar op de terugweg gingen ze los. Drie boxjes werden aan elkaar gekoppeld, de hele bus zong mee.

Muziek blijkt een belangrijk gespreksonderwerp in de kleedkamer. Op voetbal na het meest besproken. Nog voor auto's, kleding en meisjes.

Die meisjes zullen over een paar jaar echt wel beter scoren, maar nu zingt hij er alleen nog over. Zonder dat hij het doorheeft overigens. Want hij weet amper wat hij zingt. Maar het klinkt zo lekker.

"Schatje ik ben concreet, concreet,
Sorry dat ik naar je kont keek.
Laat me het zetten voor je day en night
Ik wil alleen komen als je je benen spreidt."

En dit is best een keurig stukje. Want in ­deze track gaat het ook over stoten, blazen, whinen, je poes past, broek zakt, goed nat en ik heb die saus.

Niet dat ik dat uit het fonetisch geratel van mijn zoontje kan opmaken. Maar ik heb de lyrics even opgezocht. En op YouTube wat clips gekeken. Coole gasten, mooie vrouwen, dure auto's, luxe villa's en veel schuddende billen. Het seksisme en materialisme druipt er vanaf.

Ach, het zal. Ik was ongeveer net zo oud als hij nu toen ik Doe Maarfan was. Zong ik ­Nederwiet, Heroïne en 1 Nacht Alleen uit volle borst. Het heeft me niet naar het verkeerde pad geleid.

Dus ik laat hem met de tijdgeest meewaaien. Die dingen werken nou eenmaal aanstekelijk. Van de week hoorde ik z'n broertje van vijf tijdens het legoën: "Twee cups in mijn hand, broek laag en ik schuur d'r..."

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief. Reageren? e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden