Theodor HolmanBeeld Wolff

Die kamer, zag ik op Funda, was nu een babykamer

Column

Ik ben zo'n Funda-­fetisjist. Ik tuur de straten af op zoek naar huizen die ik ken.

Zo zag ik opeens dat het huis in de Waldeck Pyrmontlaan te koop stond waar ik voor het eerst met een dame naar bed was geweest.

Met mijn muis liep ik door het huis tot ik 'piep' zei.

Ja, in die kamer was het. Haar ouders waren die avond weg. Ik had na het avondeten bij haar aangebeld en toonde haar mijn nieuwe aanwinst: de lp van Soft Machine.

In haar steeds donker wordende kamertje - aan de muur hingen, althans in mijn herinnering: Bob Dylan, The Stones en The Outsiders - draaiden we die plaat.

Ze vond er niet veel aan, behalve één nummer: A Certain Kind. Ik heb de plaat niet meer. Maar Spotify wel.

Toen, die avond, draaide ik dat nummer keer op keer.

'And loving you the way I do/ Makes everything seem right again/ And when you're near I know/ I know you just can't tell the time/ When you... it's just not right.' En dan: 'I know it's real/ It's what I feel...'

En opeens, na tien, twintig keer dat nummer, waren we aan het zoenen en kleedden we elkaar uit, en was er te veel hartstocht en te weinig techniek en bereikte ik mijn paukenslag ruim binnen de vier minuut veertien van het nummer, dat trouwens ook met een rommelig hoogtepunt eindigt. Soms is 'timing' niet 'everything'.

Om half elf moest ik van mijn ouders thuis zijn. We namen afscheid en ik liep met mijn nieuwe geluks-lp onder mijn arm door het donkere Vondelpark naar huis, als een volwassen man het hoofdstuk Het Volle Leven binnen.

Maar het duurde niet lang en ik leerde de diepste krochten van liefdesverdriet kennen.

Jaren later hoorde ik dat haar vader zelfmoord had gepleegd.

En toen ik onlangs een brief kreeg van iemand die op een reünie was geweest die ik niet had bezocht, vernam ik dat zij ook de hand aan zichzelf had geslagen.

Avonturen van vijftig jaar geleden.

Ik kon mijn eigen litteken dat onze kalverliefde had achtergelaten niet meer vinden; haar tragische leven waarvan ik ­alleen het droeve eindresultaat kende, had het weg­gepoetst.

Die kamer, zag ik op Funda, was nu een babykamer.

Het huis kostte iets met zes nullen.

Veel te weinig voor de herinnering aan geluk.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden