Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Die geraamtes van gebombardeerde flats en afgerukte ledematen ken ik nu wel

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Op Telegram circuleren nog steeds afbeeldingen van verschrikkingen.

Wat erg, denk ik en ik veeg verder.

Hoe lang heb ik gekeken? Tweetiende seconde? Drietiende? Mijn nieuwsgierigheid naar het volgende walgelijke plaatje is groter dan enige diepere beschouwing over wat ik zag.

Die geraamtes van gebombardeerde flats, die afgerukte ledematen en omgevallen kinderwagens plus geblurde babyhoofdjes ken ik nu wel.

Verder ontving ik enkele foto’s van het leven in Moskou. Mooie mensen, blije gezichten, lekkere drankjes. De ‘speciale operatie’ in het ziekenhuis dat Wereld heet mag dan lang duren, het goede doel rechtvaardigt de middelen en deert de Moskovieten niet.

Het lijkt een pleidooi voor een leugenachtige overheid. De protesterende enkeling die we opmerken wordt gezien als een verrader en komt er nog met een boete van af. Maar welke protesterenden zien we niet en zitten zo lang vast dat hun leven een onherstelbare knak krijgt?

Al geruime tijd merk ik dat we onze interesse in de oorlog aan het kwijtraken zijn. Vermoedelijk komt dit juist door de sociale media. Het bombardement aan berichtjes over bombardementen was zo omvangrijk dat je snakte naar ander nieuws. Daar komt bij dat we leed dat minder erg is maar zich dichterbij ons afspeelt ervaren als belangrijker.

“Hee Holman, schrijf eens over die rattenplaag hier in de Falckstraat! Straks is de Amsterdamse pest de volgende epidemie!”

Is het nieuws over Oekraïne fastfood voor de geest geworden dat we laten staan omdat we er anders te misselijk van worden?

Ik raak er niet over uitgedacht.

Waarom is hier, bij ons in het westen, naar aanleiding van onder anderen Trump, Rutte, Hugo de Jonge, Poetin en Boris Johnson, Orwells 1984 onderwerp van vele lezingen en beschouwingen en in Rusland niet, terwijl de modellen van onderdrukking zo uit dat meesterwerk lijken gekopieerd. Is het omdat het uiteindelijke thema van Orwell misschien het verzet tegen onderdrukking is? Wordt die onderdrukking eenvoudigweg niet herkend omdat Het Kwaad voor de verslavende hapjes en drankjes zorgt?

Elke oorlog is een wedstrijd in decadentie. Zij wijten het verval aan ons, wij zien het bij hen.

De ratten in de Falckstraat vreten aan de papiertjes waar de coke in heeft gezeten en aan de weggegooide stukken pizza. Hun drift zorgt ervoor dat ze de gemeentelijke prullenbakken bezetten om de poepzakjes open te bijten. De meeuwen en de kraaien, die het meer op de vuilniszakken hebben voorzien, zijn hun vijanden.

Leve het dierenrijk.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden