TinkebellBeeld Artur Krynicki

Die fabriekshal aan de Admiraal de Ruijterweg moet blijven

PlusTinkebell

Afgelopen donderdag. Ik zat nog in mijn quarantainetijd, maar daar liet hij zich niet door weerhouden: “Ik heb het document voor je en ik kom het nu brengen.” Een klein uurtje later stond Henk voor mijn deur. In zijn handen twee plastic mapjes. Waterige ogen. “Dit is het laatste project waar ik met Harry aan begon.”

Je weet dat ik je niet binnen kan laten toch? En ik kan je ook geen knuffel geven.

“Ja, weet ik, maar lees nou maar. Ik denk dat hij trots op me zou zijn. Ik heb alles uitgezocht en dit is het geworden.”

Henk en Harry waren een onafscheidelijk duo. Vrienden voor het leven, en, zo blijkt, ook daarna. Elk bouw- of renovatieplan in Bos en Lommer werd door deze twee met uiterste zorg onder het vergrootglas gelegd. Want ‘die bestuurders, die hebben geen enkel idee van de historische waarde. Kunst en architectuurschatten worden achteloos op de slooplijst gezet, en de visie van Van Eesteren (de grote gebiedsinrichtingsarchitect) wordt regelmatig schaamteloos genegeerd in de plasjes die ze allemaal even over het stadsdeel willen doen.’

Tijdens het laatste jaar van Harry’s leven ben ik langs zijn projecten gegaan. Sprak ik hem over alles waar hij zich druk om maakte. En als ik daar íets van heb geleerd, is dat als Harry ergens een probleem zag, dan wás er ook een probleem.

Die avond een appje van Henk: ‘Heb je het al gelezen?’

De 36 pagina’s staarden me aan. De wereldbibliotheek en haar werk prijkt groot op de eerste pagina. Met daaronder een slogan die door de slechte kwaliteit van de print haast onleesbaar is. Een inleiding over de ontstaansgeschiedenis van de uitgeverij ‘ter verspreiding van goede en goedkope lectuur’. ‘Wij zoeken geen winst voor onszelf, maar voor de volksgemeenschap.’ Mijn hartje gloeit. Precies wat ik vandaag graag zou horen.

Er volgt een uitgebreide beschrijving van het markante pand aan de Admiraal de Ruijterweg dat in 1921 werd gebouwd naar een ontwerp van Lambertus Zwiers. De opdracht aan hem, en dat is ook een van de bijzonderste details aan het gebouw, was dat het zo moest worden ontworpen dat alle onderdelen van het druk- en uitgeefproces in hetzelfde pand konden worden uitgevoerd. Groots en vooruitstrevend was het.

In dat licht gezien begreep ik, al lezend, ook het probleem van Harry. De voorkant van het pand, dat volgend jaar zijn honderdste verjaardag viert, staat namelijk op de monumentenlijst. De achterkant echter, de oude fabriekshal die je vanaf de straatkant toch niet ziet, die mag volgens monumentenzorg best worden gesloopt om er een parkeergarage neer te laten zetten. In mijn hoofd hoor ik Harry roepen: “Schande!”

Het voelt alsof hij er weer even is. En ik besluit Henk te helpen: die fabriekshal moet blijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden