Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Die eerste woorden van mijn ex. ‘Niet schrikken, maar…’

PlusMaarten Moll

Sport is de belangrijkste bijzaak van het leven.

Gisteren, tijdens de laatste tien kilometer van de laatste etappe van de Tour de France, de renners denderden over de Champs-Élysées, was het de belangrijkste zaak van het leven, want Cees Bol kon toch nog zijn Tour goedmaken door in Parijs de massasprint te winnen.

Tot dat telefoontje.

En die eerste woorden van mijn ex.

“Niet schrikken, maar…”

Woorden die je vreest, die je nooit wilt horen, omdat er altijd een verhaal achter ligt waar je dus wél van schrikt.

Ik zag de renners op televisie door de bochten vliegen, maar ik kreeg al niets meer mee.

Welke van de twee?

Ik hoorde de commentatoren ook niet meer.

Mijn hand trilde.

Welke dochter?

Parijs was een waas.

Jongste Dochter.

Ze lag in het ziekenhuis.

Onderzoeken.

De etappe was afgelopen. Geen idee wie had gewonnen, terwijl ik tijdens het gesprek toch steeds naar het beeldscherm had getuurd.

Hoge adem. Bloed naar mijn hoofd.

Ex vertelde. Vannacht is Jongste Dochter hard gevallen met haar fiets. Heeft de fiets nog vastgezet bij het Rijksmuseum. Zelf een taxi gebeld. Naar haar huis in West. Lang geslapen. Voelde zich toch niet lekker. Mij gebeld. Klonk onsamenhangend. Ik er meteen naartoe. En meteen met haar door naar het ziekenhuis.

Klaplong.

Iets met de ribben. Iets met haar buik.

Ik stond al bij de deur.

Je hoeft niet te komen. Heeft geen zin.

Corona.

Er mag maar één persoon bij, en er mag ook niet gewisseld worden.

Ze laten je er niet bij.

Er volgt nog nader onderzoek.

Er waren veel doktoren bij.

Haar bloed wordt onderzocht.

Ze krijgt een CT-scan.

Waarschijnlijk krijgt ze een drain in haar borst.

Ik hou je op de hoogte.

Einde telefoongesprek.

Een onbeschrijfelijk gevoel van machteloosheid.

Mijn meisje. Examen gedaan zonder bijbehorende feestelijkheden. Op kamers gegaan. Werken. Net een paar weken aan het studeren. Af en toe uit. Altijd onderweg.

Precies zoals het moet.

Losse tegel, denken we, of een stoeprand. (Al denken we ook aan een pilletje in haar drankje.) Ongelukkig gevallen. Stuur in haar borst.

Later op de avond. Nadere informatie.

Hersenschudding.

Geen drugs in haar bloed.

Wel een drain in haar borst. En een gekneusde milt.

Ze houden haar een nacht in het ziekenhuis.

Morgen mag ik naar haar toe.

Nog veel later op de avond zag ik de eindsprint in Parijs terug.

En de nabeschouwing van de hele Tour.

Het deed me niets.

Ik wachtte op morgen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden