Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Die avondklok werd door de Duitsers heel anders ingevuld

PlusNico Dijkshoorn

Na het gedoe over de sterk op nazipropaganda lijkende tekening van Maurice de Hond in de Volkskrant, lijkt het mij goed om op deze plek kort de Tweede Wereldoorlog uit te leggen.

Beste jongens en meisjes. Die oorlog was helemaal niet chill. De Eerste Wereldoorlog, dat was dan nog wel lachen, met loopgraven enzo en dat je dan een paar jaar lang naar elkaar zat te loeren met een bord koude soep op schoot, maar de Tweede Wereldoorlog was echt een stuk minder gezellig.

Je had toen ook een avondklok, maar die werd door de Duitsers heel anders ingevuld. Ik heb daar zelf geen herinnering meer aan, omdat ik niet meer weet of ik in Tanzania was of hier, maar het komt er in het kort op neer dat je een kogel in je nek kreeg. Vergelijk het maar met een lasergame, maar dan zonder blikjes cola in de pauze.

Het vervelende van die oorlog was ook dat je geen idee had wanneer hij klaar was. Inderdaad, net als jullie studie. Moet je je voorstellen, dat je dus in 1941 een paar stukken hout op je rug naar huis tilde om het konijn van je dochter op te roosteren en dat je dan dus geen idee had wanneer die gekkigheid klaar was.

Als je bijvoorbeeld nu naar een aflevering van die documentaire over de echte André Hazes kijkt, dan weet je: even doorbijten, het is over een uurtje klaar, maar tijdens de Tweede Wereldoorlog had je dat niet. Je zag die Duitsers door de straten lopen en je dacht: nou lekker, daar gaat mijn jeugd. Er bestond geen vaccin tegen naziterreur. Ik denk trouwens dat, net als nu, niet iedereen zich had laten vaccineren.

Maar goed, wat moet ik er nog meer over vertellen? O ja, als je een blond jongetje met een verbeten smoel midden in een protserig stadion op een trommel ziet slaan, dan is dat geen ­nieuwe video van de band Spervuur maar een fragment uit Triumph des Willens van filmster Leni Riefenstahl. Je mag gewoon zeggen dat ze veel talent had, maar daarna moet je 200 euro overmaken naar Israël.

Verder was het eten ook niet echt toppie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het gaat steeds over de hongerwinter, maar in de zomer was er ook weinig meer te vreten dan bloembollen en onbetaalbaar brood van woekerboeren.

Ik hoop dat dit helpt en dat jullie voortaan alle gevoeligheden rond een oorlog beter aanvoelen. Volgende keer over de atoombom op Hiroshima, die de vorm had van een paddenstoel.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden