Plus

Die apparaten op de kermis worden vast expres slecht afgesteld

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Yasmina AboutalebBeeld Agata Nowicka

Normaal gesproken laat ik de kermis altijd links liggen, maar als ik langs de Dam loop en het gegil van mensen boven in een doodenge attractie hoor, word ik toch nieuwsgierig.

Overal toeristen: bij het spookhuis, de kamelenrace en de schietbaan. Tot ik bij een lange rij grijpmachines kom, gevuld met horloges, shishapennen en knuffels van biggen en reuze-Minions. Voor het glas staan twee scholieren zich, zo te horen, behoorlijk op te winden.

"Naar rechts! Ik zeg toch! Naar rechts!"

"Kijk wat je doet!

"Tfoe, weer niks!"

De jongens draaien zich om. Eindelijk kan ik het slagveld zien. Een bak vol zwart grind en een paar plastic armbandjes met daarop een geplastificeerde strook van een groen briefje van honderd. Keiharde euro's: nu snap ik het.

"Mevrouw, kunt u voor ons spelen?" vraagt de kleinste van de twee aan mij.

"Nee joh, ik kan dat niet."

"Maar wij ook niet! Vooral deze sukkel hier!" De jongen schopt zijn vriend.

Ik lach. "Aan mij heb je echt niks."

"Oké, komt u dan kijken?"

We staan met onze neuzen tegen het raam van de grijpmachine aan. Rachid, de grote jongen, zit weer aan de knoppen. Deze keer gaat het lukken, zegt hij. Zekers te weten.

Een druk op de linkerknop: de metalen grijper beweegt langzaam over de rails naar achteren. Verder, en verder, tot ie helemaal tegen de achterkant van het glazen hokje aankomt.

"Dat is te ver, a broer!" roept Youssef. Hij zucht, schudt zijn hoofd. Dit gaat weer helemaal mis.

Op Rachids voorhoofd staat een diepe frons. Hij twijfelt. Een korte druk op de andere knop dan maar. De metalen hand maakt een korte beweging naar rechts, en komt dan bungelend tot stilstand - precies boven een armbandje. De drie metalen grijpers hangen boven hun prooi als een roofvogel.

"Pak 'm nu!" Jonge hond Youssef springt op en neer.

De robothand daalt af, Rachid bijt op zijn lip en ook ik bal mijn vuisten in mijn zakken, dit móet lukken, maar de robothand grijpt vol in het grind, raakt het armbandje amper.

"Ik word helemaal lijp!" Youssef geeft Rachid weer een schop, tegen zijn kont dit keer. Rachid kijkt naar de grond.

"Hoeveel geld hebben jullie er al ingestopt?" vraag ik.

"Kweenie. Tien euro?" zegt Rachid. "Zij," hij wijst naar twee Aziatische meisjes verderop, "al dertig euro."

"We zitten samen op het Altra College in Buitenveldert," zegt Youssef.

"Geef het op," zeg ik, "die apparaten worden vast expres slecht afgesteld."

Youssef wil het niet geloven. "Nee man, we blijven proberen. Het gaat sowieso lukken."

yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden