Plus Column

'Deze plek is vergeten, daarom woon ik hier zo graag'

Op verzoek van kunstenares Marieke Schoonder­beek verblijft Arnon Grunberg tien dagen op Lanzarote. Op deze plek schrijft hij daar dagelijks over. (Slot)

Arnon Grunberg Beeld Oof Verschuren

De ruïne waar ik tien dagen heb gewoond is een personage geworden. Zij maakt geluiden, vooral als het waait, wat het hier bijna altijd doet. De vers geplamuurde muren die na tien dagen alweer grijs zijn, weerkaatsen het maanlicht, het stof is een medebewoner, net als een hagedisje, de kleine mieren zijn net geen vrienden.

Het uitzicht op zee en het eiland La Graciosa is adembenemend, maar dat zijn toeristische details. Ik hoor vooral de zee, rustgevend en dreigend. De mens die zijn intrek neemt in een ruïne wordt ­geconfronteerd met zijn nietigheid, na een week is nietigheid geruststellend.

Kunstenares Marieke vraagt waarom ik melding moest maken van een matig functionerende douche, terwijl zij mij de gelegenheid heeft gegeven een te worden met de natuur. Ja, de mens en zijn gemakzucht, altijd een pijnlijk verhaal.

Zonder gemakzucht zou er minder migratie zijn, minder urbanisatie. Wie de liefde van zijn leven heeft gevonden, de natuur op het vulkaaneiland Lanzarote bijvoorbeeld, heeft geen comfort meer nodig. De praktijk is hardnekkig. Het comfort overwint de romantiek, uitzonderingen daargelaten, kluizenaars, hutbewoners.

De ochtend begint met nutteloos vegen. Er staat hier vrijwel niets, wel een bezem. Kunstenares ­Marieke vliegt op haar bezem rond, zij is een heks, denk ik. "Welnee," zegt ze, "ik ben gewoon een beetje doof. Er zit water in mijn oren."

De Dove Heks van Lanzarote, een goede titel, voor een kinderboek. De hedendaagse volwassene zit niet op een dove heks te wachten, die projecteert zijn angsten liever op de vreemdeling.

De laatste middag, een bescheiden feest. Jerry de surfer arriveert, met een vriend. Victor, de man met het schaap, is er, dit keer zonder schaap, wel met kwijlende hond.

Jerry blijkt ook uitbater van de volgens hem beroemde nachtclub 928 te zijn geweest. Hij wijst naar het dorpje Famara, zegt: "Deze plek is vergeten, daarom woon ik hier zo graag."

De andere kant van het eiland, de toeristische, is weinig verheffend, maar in de buurt van de ruïne kun je inderdaad ontsnappen, vooral aan jezelf.

Voor hij de berg afloopt zegt Jerry nog: "Een dieetboek heeft mijn leven veranderd. Geen rijst, pistachenoten, bonen of suiker." Dan grijpt hij mij beet en verklaart: "Surfen is net de maffia, als je eenmaal binnen bent, kom je nooit meer weg."

De stad roept, daar ben je de heerser van je universum, in de ruïne op Lanzarote ben je een kennis van de kleine mieren.

Lees ook:
Deel 1 -> Grunberg als de vriendelijke kolonist op Lanzarote
Deel 2 -> Het huis blijkt een ziek lichaam
Deel 3 -> 'Ik wil geen longontsteking voor jouw kunst'
Deel 4 -> 'Rode vlaggen op het strand, vanwege het communisme?'
Deel 5 -> 'Ik heb dit allemaal voor jou gedaan'
Deel 6 -> 'Je kunt je schoonmoeder hier verbranden'
Deel 7 -> 'Volwassen worden is het ongemak omarmen'
Deel 8 -> Alles wat naar schaap ruikt is goed

'De ruïne is een personage geworden.' Beeld Marieke Schoonder­beek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.