Theodor Holman.

 Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Deze oude democraat verlangt naar een dictator

PlusTheodor Holman

Van het ouder worden heb ik alleen in fysieke zin last. Ik zal geestelijk vast achteruitgaan, maar misschien bestaat die geesteszwakte er wel uit dat ik die teloorgang niet merk.

Maar gisteren, na de verkiezingsuitslagen, had ik van iets anders last.

Zo’n partij als Volt werd door mijn radar niet opgemerkt. Niet dat ik er op zou hebben gestemd, maar het algoritme had mij gediscrimineerd. Op mijn Facebook en Twitter geen Voltadvertenties, terwijl mijn jonge kennissen vertelden dat ze al tijden werden lastiggevallen door Volt.

Het woord ouderdom krijgt iets dubbelzinnigs.

Wel kreeg ik continu de advertenties onder ogen van de partijen die nu hebben verloren. Henk Krol, SP, PvdA. Maurice de Hond liet ons een staatje zien waarop de leeftijden te zien waren van de stemmers op de verschillende partijen. Daarop zag je dat het vooral ouderen waren die bijvoorbeeld op de traditionele partijen als de PvdA en SP stemden. “En jaarlijks sterven er zo’n tweehonderdduizend ouderen,” zei Maurice.

Dat zijn dan zo’n 12 zetels in vier jaar.

Onbegrijpelijk voor mij blijft het verlies van het CDA en de SP, en dan met name Pieter Omtzigt en Renske Leijten. De kwaliteit van het Kamerlidmaatschap werd dus niet gewaardeerd. Of straalden niet af op de partij. Integendeel. Maar misschien is ook een verklaring dat er ‘maar’ 30.000 mensen slachtoffer werden van de kindertoeslagenaffaire. Dat is geen halve zetel… En in een democratie gaat het om aantallen en meerder­heden.

Is het een oudemensenkwaal dat ik mijn geloof in onze huidige democratie aan het verliezen ben?

Er wordt maar gezeurd over hoe we dit land moeten achterlaten voor onze kinderen en kleinkinderen. Het woord ‘verantwoordelijkheid’ valt dan. Alsof ik me niet bezorgd maak over mijn kleinkinderen! Alsof ik geen zorgen ken over de aarde. Alsof ik blind ben voor wat bedrijven als Facebook en Twitter aan het bewerkstelligen zijn. Blind? Ik word dus blind gehouden.

In feite heb ik wat betreft de politiek altijd gestampvoet. Dat is misschien ook wel een kenmerk van een democratie: niemand krijgt ooit wat hij wil. Het verschil tussen een dictatuur en een democratie is dat de dictator denkt hij zijn zin kan krijgen en dat een democraat weet dat hij nooit zijn zin krijgt.

En naarmate een democraat ouder wordt, verlangt hij naar een dictator. Maar zoals gezegd: een democraat krijgt nooit zijn zin.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden