null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Deze mensen (vaak mannen) waren ziedend op Sigrid Kaag

PlusJohan Fretz

De documentaire over Sigrid Kaag maakte veel los. Ik keek ook en zag een indrukwekkende politicus die, na jaren in de internationale topdiplomatie, nogal geschokt was door wat ze bij terugkeer aantrof: de onvoorstelbare kneuterigheid van de Haagse kaasstolp. De onverzadigbare obsessie met sentiment en persoonsverheerlijking. Het bedroevende intellectuele niveau van de debatcultuur. De blinde adoratie voor pompeus, maar dom gelul.

Desondanks ging ze aan de slag en vulde haar ministerschap vervolgens in met overduidelijk inhoudelijk overwicht ten aanzien van heel wat van haar mannelijke collega’s, en een superieure kennis van het internationale toneel. Ze was niet van plan zich dommer voor te doen dan ze is. Je zou haar niet horen spreken in die populaire kleuterzinnetjes als ‘gewone mensen hebben zorgen’ en ze zou ook nooit gaan doen alsof ze liever naar de Toppers gaat dan naar het Concertgebouw. Dat was wat ik zag.

Maar veel anderen zagen iets anders. Zij zagen een vrouw die het waagde om ambitieus te zijn, zonder zich daarvoor te excuseren, en dachten: hoe durft ze?! Ze zagen een intellectueel die vloeiend zes talen sprak, en dachten: waarom glimlacht ze er niet bij? En vooral zagen ze een vrouw die getrouwd is met een Palestijn, met vier kinderen die er niet uitzien als de familie uit The Sound of Music, en ze riepen naar de televisie: “Zie je wel!? Terroristenliefhebber! Antisemiet! All Lives Matter!” Ziedend waren ze, deze mensen (vaak mannen), die zichzelf dagelijks openbaren als emotioneel tamelijk incontinente en agressieve types, die hun, met racisme en anti-intellectualisme doorspekte, seksisme verwarren met moedig verzet.

Tv-profeet Angela de Jong van het AD vond de documentaire ook niets, want het werd niet duidelijk waarom Kaag premier wilde worden. Goh, ik herinnerde me nog De Jongs column over een interview met Wopke Hoekstra. Ik citeer even: ‘Ik ben er nog niet uit wat drie potten ontbijtgranen, biologische yoghurt, een door de kinderen beschilderd papschaaltje, witte paneeldeurtjes en een vaas met olijftakken op het aanrecht precies zeggen over zijn karakter, maar slecht is het niet voor een CDA-boegbeeld. Daarbij presteren maar weinig mannen het er premierwaardig uit te zien, als ze met open boord én piekhaar een hap muesli in hun mond steken. Hoekstra wel.’

Kennelijk was de aanblik van een buitengewoon getalenteerde vrouw, die door twee jetlags heen, het ene moment drietalig over een vredesdeal in Syrië onderhandelt, en vervolgens als een warme, betrokken moeder aan het ontbijt zit, minder ontroerend. Blijkbaar is zoiets alleen goede tv als de hoofdpersoon man is, McKinseyconsultant en zijn vrouw Liselot heet.

Toch kon D66 zelf ook lering trekken uit de documentaire. In hun gelikte #teamkaag-campagne draait alles om het kunstmatig creëren van een persoonlijkheidscultus rond Kaag, terwijl haar grote kracht juist schuilt in het feit dat ze daar wars van is. “Of ik van chocola of van drop hou, who cares?” zei Kaag. Een verademing, en ik verzuchtte: “Wat jammer toch, dat ze van D66 is.”

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij schrijft op woensdag en zaterdag een column voor Het Parool.

Reageren? j.fretz@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden