Opinie

‘Deze maatschappij maakt van iedereen een aso’

Docent filosofie Joris Verhijen kwam thuis en raakte in gesprek met zijn buurman over de aso’s van Nederland.

Wandelaars op het strand van Scheveningen. Door het zonnige weer trokken veel mensen eropuit ondanks de coronacrisisBeeld ANP/Remko de Waal

De nuchtere premier van een nuchter land schoot vorige week flink uit zijn slof tegen dagjes-aso’s aan het strand. Veel burgers deelden zijn boosheid en meldden samenscholingen bij 112. 

Enkele gemeenten stelden zelfs coronakliklijnen in om het alarmnummer te ontlasten. Iedereen was even iets minder nuchter, maar sommige aso’s halen je het bloed onder de nagels vandaan.

Zo kwam ik gisteren mijn buurman bij de voordeur tegen. Hij was ook met zijn ex en hun kinderen naar het strand geweest en lachte om mijn verontwaardiging.

“Je mag me een aso vinden,” zei hij. “Maar wat zeg je dan van de KLM, die alweer staatssteun wil omdat ze hun megawinsten tot de laatste cent naar de aandeelhouders hebben doorgesluisd? Wat zeg je ervan dat een minister de grote bedrijven helpt, maar vindt dat zzp’ers zelf op de blaren moeten zitten? En dat Rutte al drie kabinetten lang op de zorg bezuinigt en ziekenhuizen laat omvallen, zodat we nu personeel en bedden tekortkomen? Hij leent bedden in Duitsland, maar weigert om de Italianen te steunen. Hij deed maandenlang niet bepaald te veel tegen een dodelijk virus en dacht vooral aan de economie. En dan ben ik de aso, omdat ik de zee wilde zien?”

“Ho even,” zei ik. “Hoor ik je nou zeggen dat we geregeerd worden door een stel aso’s?”

“Nee, ik zeg dat het besturings­programma van onze samenleving zo geschreven is, dat het de aso in ieder mens naar boven haalt. En het is tijd om dat programma met elkaar te herschrijven. Tijd om de vitale beroepen en de natuur door een crisis te helpen, in plaats van alweer de ceo’s en hun aandeelhouders.”

“Ja ja,” mompelde ik en deed een extra stapje achteruit. Voor je het wist sprongen zulke ideeën over.

“En jij denkt serieus dat dat gaat gebeuren?”

“Kijk om je heen, buurman, en je ziet dat het kan. Alles wat vaststond kwam in beweging toen de corona­crisis over ons heen spoelde. En er komen nog een heleboel andere golven aan.” 

Hij grijnsde toen hij zijn voordeur opende. “Daarom wilde ik de zee zien.”

Even later dreunde Public Enemy door de muur. Bij 112 wilden ze me doorverwijzen naar de corona­kliklijn, maar ik zei dat er ook geluidsoverlast was.

Joris Verheijen, docent filosofie Cygnus Gymnasium Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden