Column Artikel Roze Beeld Artur Krynicki
Column Artikel RozeBeeld Artur Krynicki

Desnoods ga ik zes uur met mijn blote voeten in een bak vol visjes zitten

PlusNico Dijkshoorn

Gisteren heb ik in een drogisterij 2 kilo paaseitjes gekocht, pleisters die met je huid meegroeien, zout voor onder je oksels en een zak drop die ik op mijn rug naar buiten moest tillen.

Drogisterijen zijn de nieuwe supermarkten. Ik moet daar aan wennen. Ik ben nét niet van de generatie die bij de kassa zijn lul moest laten zien. “Ja, doe maar weer in je broek. Druiper. Een beetje opletten volgende keer.”

Mijn vriendin Tanja zegt dat dit al langer aan de gang is. “Die pan waar je net de tartaartjes grijs in hebt staan bakken: drogisterij.” Op een of andere manier zou ik hier heel graag fel op tegen zijn, maar omdat we van de regering alleen kaas en pleisters mogen kopen, houd ik mij stil. Het is toch een uitje.

Alles wat maar een beetje de dodelijke sleur doorbreekt, wil ik omarmen. Desnoods ga ik zes uur met mijn blote voeten in een bak vol visjes zitten, als er maar iets anders gebeurt dan het opkomen van de zon.

Daarom had ik gisteren een winkeldagje gepland met mijn dochter. Eerst mochten we een kwartier winkelen in een hebbedingen­winkel. Dat zijn winkels waar ze lampjes verkopen die heel hard schreeuwen als je ze aandoet, ovenwanten die lijken op de pootjes van een cavia en sloffen die blaffen als je ze uitdoet.

Daarna zijn we lp’s gaan kopen. Lang verhaal kort: er staat nu een plaat op met filmmuziek van Brian Eno, die klinkt alsof er iemand zes koffiefilters tegelijk laat pruttelen. Mijn dochter kocht Dirty Mind van Prince, de plaat die ik zelf ooit bestelde bij Boudisque, in de Haringpakkerssteeg.

Ik schrok toen erg van de hoes. Daar stond ik, midden in die ruige platenzaak vol met noise en experimentele krautrock en ik keek naar Prince. Hij droeg zwarte, wollen lingerie. Ze vroegen of ik er een tasje bij wilde. Gelach.

Na het winkelen heb ik mijn dochter voorgesteld aan De Amsterdammer, een man die, vlak naast het beeld van Manke Nelis, gratis alles uitlegt. Ik vroeg hem wat hij er allemaal van vond. En daar ging hij.

“Je had niks. Ja, de oorlog, maar dat ging ook vervelen. We hadden geen vitaminen in een pot. Je moest fruit vreten. Je had de appel en de peer. De kiwi was toen nog een vogel. Dat komt allemaal nooit meer terug. Heb jij nou Brian Eno gekocht? Ben je terminaal? Weet je wat mooi is: Hazes, maar dan vóór Rachel. Die zoon van hem, met die bruine Wolverinekanus, aufsalzen naar Oostenrijk!”

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden