Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Denkt u bij ‘participeren in de buurt’ aan meedenken of aan meebeslissen?

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

Ik ben benieuwd of er een onderzoek komt naar gemeentelijke participatieprocessen die door de coronamaatregelen niet konden worden uitgevoerd zoals het eigenlijk had gemoeten. En hoeveel shit er dan naar boven komt drijven. Dus bijvoorbeeld fysieke bijeenkomsten die niet doorgingen of werden verplaatst naar online vergaderingen. En welk effect dat heeft gehad op het wel of niet insluiten van bewoners.

Zo werden mondige en kritische bewoners die geen beschikking hadden over een computer, laptop of internet in één klap uitgesloten van de herontwikkeling van hun eigen buurt. Waar ze wel van alles van vinden en – sterker nog – als échte experts het beste plan voor hebben.

Laat ik vooropstellen: ook vóór de coronamaatrdegelen liepen participatieprocessen in de stad eerder fout dan goed. Door het simpele misverstand dat je als ongetrainde ambtenaar negen van de tien keer met ‘participeren’ bedoelt: meedenken. En omdat je als betrokken bewoner negen van de tien keer bij ‘participeren’ denkt: meebeslissen.

Vaak zijn de kaders van een project vanuit de gemeente allang bepaald, is alles dichtgeorganiseerd en wordt er op een gegeven moment een soort verplichting gevoeld om ‘de bewoner’ nog enigszins ergens bij te betrekken. Maar het liefst zonder al te veel kritisch gedoe en al helemaal niet als dat kritische gedoe consequenties gaat hebben. Want ‘wij zijn de gemeente en wij weten wat goed voor u is’.

Dat onderzoek naar gemeentelijke participatieprocessen die door de coronamaatregelen niet konden worden uitgevoerd zoals het eigenlijk had gemoeten, zal er waarschijnlijk niet komen.

Een ander groot probleem is namelijk dat allerlei projectmanagers en gebiedsmakelaars (kunnen we die naam afschaffen a.u.b.?) die verantwoordelijk zijn voor participatieprocessen de afgelopen jaren veranderd zijn. Ook dat is beleid: iemand met veel invloed en informatievoorsprong in een wijk moet niet te lang aanblijven op dezelfde positie.

Resultaat: bewoners investeren jarenlang in een relatie, verstandhouding en gezamenlijk plan met een projectmanager of gebiedsmakelaar die tijdelijk actief is. Terwijl de plannen permanent doordenderen.

Als je geluk hebt, tref je als goedgeïnformeerde en kritische bewoner een vervangende ambtenaar die het begrijpt en bereid is ook terug te investeren in een gezonde relatie, weliswaar van korte duur. Als je pech hebt, tref je een ambtenaar die spreekt in repertoire: voorbereide zinnetjes die meer woorden zijn dan inhoud.

In beide gevallen heeft de democratisering en inspraak van bewoners in de stad een flinke deuk opgelopen en mag het herstel niet van toeval afhangen.

Wie heel eerlijk is, weet dus dat veel participatieprocessen van de afgelopen jaren (en misschien wel van daarvoor) eigenlijk niet geldig zijn. Nu we wat jaren en ervaringen verder zijn, kunnen we ze wellicht herstellen. Maar dan wel met ons als bewoners in de lead. En de ambtenaren, zoals dat ooit ook bedoeld was, in een dienende rol.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden