Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Nosh Neneh
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Nosh Neneh

Denken we na over onze sterfelijkheid?

PlusTuğrul Çirakoğlu

Ik kreeg het verzoek de restanten van een onopgemerkt over­lijden op te ruimen. De over­ledene was nog geen 24 uur na zijn dood gevonden. Doordat hij aan een maagbloeding was bezweken, had hij ­tijdens zijn laatste momenten de slaap­kamer sterk vervuild.

Bij aankomst stond zijn zoon ons op te wachten. Zijn vader was terminaal ziek geweest. Dat hij zou komen te overlijden, was daarom bekend. Niemand had echter verwacht dat het zo abrupt zou gebeuren. Ze spraken elkaar bijna dagelijks, en van de ene op de andere dag was hij er niet meer.

Terwijl ik de bloedspetters van de muur schrobde, dacht ik na over de woorden die zijn zoon net had uitgesproken: “Ik had niet verwacht dat hij zo plotseling zou overlijden.” Ik vroeg me af of een sterfgeval ooit plotseling kan zijn. Tijdens mijn overpeinzingen schoot me een uitspraak binnen uit Der Ackermann aus ­Böhmen, een laat-middeleeuwse dialoog tussen een boer en de dood: ‘Zodra een mens tot leven komt, is hij terstond oud genoeg om te sterven.’

Of ons overlijden nu plotseling is of niet, feit blijft dat we allemaal sterfelijk zijn. Wat we met dit feit doen, bepaalt uiteindelijk hoe wij zullen worden herinnerd.

Ghazi bin Muhammad, een ­Jordaanse prins en hoogleraar filosofie, schreef: ‘De gemiddelde persoon in menig land (...) spendeert hedendaags meer tijd aan zelfvermaak dan in ieder andere periode uit de geschiedenis van de wereld. De gemiddelde persoon spendeert dagelijks tot zes uur of meer – een kwart van hun leven; een derde van hun tijd waarin ze wakker zijn – aan televisie of films, online surf­gedrag en chatten, sociale media, videospellen, pornografie en vol­wassenen­entertainment, muziekvideo’s, popmuziek of radio. Dat is meer dan veertig uur per week. (...) Het betekent dat we werk en consumptie ter waarde van een mensen­leven gratis weggegeven aan films en ­televisie, media en internetgiganten.’ Bin Muhammad noemt dit een verborgen verslaving, een vorm van ‘interne slavernij aan fantasie en trivialiteit’.

Het is goed af en toe stil te staan bij onze sterfelijkheid. Het helpt ons los te breken van de slavernij van de consumptiemaatschappij en ons af te vragen: waar ben ik eigenlijk mee bezig? Een mensen­leven dat wordt vergooid aan nutteloos entertainment is een ongekende ver­spilling van tijd, en van het leven zelf.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld Tuğrul Çirakoğlu
Beeld Tuğrul Çirakoğlu
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden