Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Demonstrerende vrouwen in Iran, maar het Rode Plein blijft leeg

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

In de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw werd demonstreren gezien als een morele plicht.

Op 21 november 1981 vond er een demonstratie plaats tegen de plaatsing van kernraketten in Nederland. Er deden 400.000 demonstranten aan mee.

Ik ook.

Ik volgde mijn geweten, meende ik. Maar ik vond het vreselijk. Niet om de reden, maar om de massaliteit. Ik vocht tegen aanvallen van paniek! Na de demonstratie brekebeende ik hyperventilerend naar huis.

Later vroeg ik me vaak af: heeft je fysiek invloed op je opvattingen?

Het is niet dat ik tegen demonstraties ben, maar ik vind ze onnodig. Stem op de juiste partij als je ergens tegen bent. In die tijd keek ik bijvoorbeeld op iedereen neer die op Lubbers van het CDA zou stemmen. Ik geloofde niet dat een demonstratie mensen zou overhalen op de pacifisten, de PSP te stemmen. (Die hadden destijds drie zetels.) Staken helpt. Massale demonstraties niet.

Maar nu zijn er twee landen: Iran en Rusland. In Iran wordt constant gedemonstreerd. Vooral door vrouwen. Zou ik mijn dochter aanraden om te demonstreren? Ze kennen in Iran geen democratie, dus is ook hun vrijheid beperkt. Je kunt, in tegenstelling tot hier, weinig anders doen dan demonstreren. In een democratie heb je geen revolutie nodig. Maar in een autocratisch land? Demonstreren is daar gevaarlijk. Dus ik zou uit angst mijn dochter verzoeken thuis te blijven, terwijl ik volmondig achter het afleggen van die hoofddoek sta. De tegenstrijdigheid: Als Iraanse vader zou ik willen dat mijn dochter demonstreert en vecht voor haar vrijheid, maar ik sluit haar op uit liefde.

In Rusland is demonstreren eveneens gevaarlijk. Maar je zou willen dat de bevolking zich lieten inspireren door de Iraanse vrouwen. Ik hoop op de moeders en de echtgenoten die hun mannen en kinderen verliezen, gesteund door vaders en nog aanwezige zonen. Waarom is dat niet allang op grote schaal gebeurd? Het Museumplein en het Malieveld staan hier meteen vol, maar het Rode Plein blijft leeg. Ik snap het gevaar, maar toch… Staat het Russische volk nog steeds achter die oorlog? Staan ze niet kritisch tegenover hun eigen staatsomroep die de rol van gebedsgenezer Raspoetin heeft overgenomen? Vinden ze het menselijk wat Poetin en zijn adjudanten nastreven en ben ik degeen die zich vergist?

Misschien, maar inmiddels weet ik dat al mijn oude vergissingen in een klok zitten en naarmate de tijd verstrijkt krijg ik gelijk, ongelijk, gelijk…

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden