Plus Column

De zon schijnt ook op het kistje van de baby zonder naam

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

De zon schijnt op ons allemaal. Ook op het kistje van de baby zonder naam. Terwijl het vederlichte kistje door een medewerker van de gemeente naar het graf wordt gedragen, loop ik verdoofd achter de stoet aan.

In de kapel had ik mijn best gedaan niet te veel naar het kistje, de knuffels en het speelgoed te kijken. Niet te luisteren naar het gesnotter van de mensen. Niet te breken tijdens het liedje Twinkle Twinkle Little Star dat door een kindje werd gezongen.

Terwijl Sint Barbara aan de ene kant over het wiegje waakte en rechercheur Judith aan de andere, vertelde de rechercheur dat ze op 8 juni jongstleden een melding kreeg die ze nooit meer zal vergeten.

Bij de Sloterplas lag een sporttas in het gras en zij moest erheen om te kijken wat erin zat. Ze hoopte dat het een pop zou zijn, een plastic geval, verloren door een kind. Desnoods een nest met puppy's. Maar één blik was voldoende.

De baby was in sjaals gewikkeld. Een mooi, gaaf en klein kindje met veel en donker haar, een of twee dagen oud.

Geboortedatum onbekend. Naam onbekend. Ouders onbekend.

Rechercheur Judith, een stevige vrouw met veel en donker haar, las haar zelfgeschreven gedicht voor. Haar stem trilde. Ze had zijn moeder kunnen zijn, maar haar eigen zoon zat op de eerste rij, een witte roos in zijn hand.

Ik dacht aan de moeder van de baby. Die kocht een rompertje van Mickey Mouse voor hem, deed hem een luier van de Lidl om en stopte hem in een tas. Ze heeft ermee over straat gelopen, en toen het park in. Daar liet ze hem achter. Ze heeft voor hem gewinkeld, ze heeft hem verzorgd - wat is er dan toch gebeurd?

Deze morgen werd de baby liefdevol toegezongen, ­gewassen en aangekleed. Maar niet door zijn moeder. "Ik draag je in mijn hart, maar jouw moeder droeg je ­onder haar hart. Zij zou degene moeten zijn die je naar je laatste rustplaats brengt," zei Judith.

In de stoet naar de Engelenhoek, waar de kindergrafjes zijn, lopen bejaarden uit de buurt mee, ouders met baby's en een jonge, gespierde agent met rode ogen en een knuffel in zijn hand. De snikkende Judith staat al naast het grafje.

Een begrafenis zonder nabestaanden noemen ze een eenzame uitvaart, maar dit kindje is niet alleen.

Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden