Column

De zomer zit er weer bijna op

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column in Het Parool.

Pepijn LanenBeeld Corné van der Stelt

Elke dag word ik om acht uur wakker en dan begin ik maar aan de dag. Soms denk ik dat ik gek word, soms word ik ook echt gek. In de middag doe ik mijn ogen dicht en probeer een kwartier lang aan niks te denken, totdat ik bijna slaap en dan doe ik mijn ogen weer open.

Ik ben in mijn eentje in de studio zonder ramen in de kelder, expres met het licht uit terwijl Frank Ocean zingt. Mijn vrouw en kind zijn al in Amerika en ik ben niet elke dag dronken of anderszins vernietigd en het huis is opgeruimd en schoon. Ik voel me extreem volwassen en alleen. Mijn moeder is in Canada met mijn vader. Gelukkig komt mijn zus uit Rotterdam langs.

Ik doe met Fred vriendinnendag in Spa Zuiver en de zon schijnt. We eten taart en drinken espresso in het Conservatorium Hotel. Ik draag weer de hele tijd die espadrilles met die sterren. Ik neem een paar grotemensenbeslissingen en leer mijn geduld wat beter bewaren.

Ik stap in de auto en we schieten de Ring op, meteen de file in. Frietrock in Ieper wacht, terwijl de uren voorbij kruipen. Het publiek wordt verdeeld in Vlaanderen en Wallonië en beide krijgen als opdracht iemand op te tillen en in de lucht te houden zo lang als ze kunnen, als visuele representatie van het zorgsysteem. Geloof ik. Vlaanderen wint.

Dan worden de rollen omgedraaid en wint Wallonië. Iedereen drinkt champagne en ik fok mijn knie op. Dan rijden we weer terug naar huis vanaf bijna de Franse grens met een tussenstop in de buurt van Den Haag en nog zeker drie keer stilstaan vanwege ongelukken en uiteindelijk zelfs een openstaande brug vlak buiten Amsterdam. "Ik ken je nog niet zo lang/ Maar ik mag je nu al niet," zingt tour-dj Den en ik hoor er wel een liedje in.

Ik slaap weer vier uur en we zitten weer in de auto en nu zijn we in Tiel in een gigantische tent waar iedereen er heel veel zin in heeft en ik ben roekeloos met mijn stem want het is bijna voorbij en maak en passant mijn knie een beetje stuk. Fred trekt zijn broek uit want het is te heet. We doen nog één keer België en de stroom valt een paar keer uit op het podium, maar iedereen is lief en het geeft niks en ik kan het niet geloven maar de zomer zit er eindelijk op.

Thuis drink ik een kopje thee en luister Frank Ocean en pak voor het eerst in tijden weer zelf mijn koffer in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden