James Worthy Beeld Agata Nowicka

De zee beefde voor hem. Maar vandaag is alles anders

Plus James Worthy

In de krant lees ik over een Braziliaanse surfer die de hoogste golf ooit heeft getrotseerd. Hij heeft het oude record verbroken. Er staat een foto naast het bericht. Een mensenkorrel op een wolkenkrabber van water. Ik kijk naar de foto en moet eigenlijk alleen maar aan de vorige recordhouder denken. Aan hoe hij vandaag wakker is geworden. Aan de berichtjes op zijn telefoon. Aan de teleurgestelde blik van zijn buurjongen.

Hij stapt in zijn auto en luistert zijn voicemail af. U heeft vijf nieuwe berichten. Eerste nieuwe bericht. ­“Brian Fantana hier van nieuwszender KVWN. Het interview van vandaag gaat helaas niet door. De cameraman is ziek.”

De surfer is niet boos, nee, hij begrijpt het. Niemand wil luisteren naar een man die het record niet meer in handen heeft. Tweede nieuwe bericht. De surfer hoort zijn ex-vriendin en haar nieuwe vriend lachen. Derde nieuwe bericht. Een sponsor trekt zich terug. Vierde nieuwe bericht. Amigo, kom bier drinken. Morgen zal alles beter zijn.

De surfer staat op het strand en kijkt naar de golven die gisteren nog van hem waren. Ze waren bang voor hem. De zee beefde voor hem. Maar vandaag is alles anders. De zee kijkt naar hem en ziet gewoon een mens. De surfer is zijn kieuwen verloren.

Hij gaat in het zand zitten en denkt aan zijn opa die in 2001 twee dagen lang de oudste mens ter wereld was. En hij denkt aan zijn neef die op een zondagmiddag 53 hotdogs in tien minuten at en een grote beker kreeg. Zijn neef was de held van de staat, maar toen was er opeens iemand die 55 hotdogs in tien minuten at. Er is altijd iemand die hongeriger dan jij is.

Een jongetje komt naast de surfer zitten. Dat is het ­fijne aan jongetjes. Jongetjes weten heel goed wanneer mannen een jongetje nodig hebben.

“Waarom bent u verdrietig?”

“Gisteren was ik iemand.”

“Wat bent u vandaag dan?”

“Klaar om vergeten te worden.”

“Wie was u gisteren dan?”

“Gisteren was ik de man die de hoogste golf ooit had getrotseerd. Ik werd bewonderd. Als ik een postkantoor binnenliep, verdween de rij. Iedereen ging voor me aan de kant. Ik hoefde niet te reserveren in restaurants en ik had altijd de beste plekken in de bioscoop. Maar een andere surfer heeft mijn record verbroken. 24 meter.”

“Dat is toch niet heel erg? Het enige wat u nodig heeft is een golf van 25 meter hoog.”

“Die vind je alleen maar in Portugal.”

“Dan gaat u naar Portugal.”

“Ik heb geen sponsor meer. En ik weet niet of ik er nog kracht voor heb. Met een uiterste prestatie behaalde ik het hoogst haalbare. Ik surfte beter dan ooit. Mijn golf was 23 meter hoog. De zon scheen. Voor heel even was ik god. Maar gisteren stond er een goddelijkere god op een surfplank. Mijn record werd verpulverd.”

“Dan moet u uw record gewoon onverpulveren.”

Vijfde nieuwe bericht. Pappa hier. Ik weet dat je je voicemails nooit afluistert, maar toch geloof ik dat je me kan horen. Ik hou van je. Ik hou 26 meter hoog van je.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden